Category: ธรรมชีวิตประจำวัน

สดุดี 27:4 – ข้าพเจ้าทูลขอสิ่งหนึ่งจากพระเจ้า ซึ่งข้าพเจ้าจะเสาะแสวงหาเสมอ คือที่ข้าพเจ้าจะได้อยู่ในพระนิเวศของพระเจ้า ตลอดวันเวลาชั่วชีวิตของข้าพเจ้า เพื่อจะดูความงามของพระเจ้า และเพื่อจะพินิจพิจารณาอยู่ในพระวิหารของพระองค์ คุณอยากได้อะไรในวันคริสต์มาส นี่เป็นเรื่องที่เร็วเกินไปหรือเปล่าที่จะคิดถึงเรื่องนั้น บางทีคุณอาจมีรายการสิ่งที่อยากทำหรือสถานที่ที่อยากไปเยือนอยู่แล้ว แต่ผู้เขียนสดุดีกลับมีรายการความปรารถนาที่สั้นมาก ท่านมีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่ต้องการ นั่นคือ การได้อาศัยอยู่ในพระนิเวศขององค์พระผู้เป็นเจ้าตลอดชั่วชีวิตของท่าน ณ ที่แห่งนั้นซึ่งเป็นที่ประทับของพระเจ้า ท่านปรารถนาที่จะได้ชื่นชมความงดงามขององค์พระผู้เป็นเจ้าและแสวงหาความรู้ในพระวิหาร นั่นคือ ท่านต้องการตั้งคำถาม เรียนรู้ และเติบโตขึ้นในสติปัญญาที่มาจากพระเจ้า ผู้เขียนสดุดีไม่ใช่เพียงคนเดียวในพระคัมภีร์ที่มีความปรารถนาอันเรียบง่ายและมุ่งเน้นเพียงสิ่งเดียว แต่โมเสสปรารถนาจะเห็นพระสิริของพระเจ้าเพื่อเป็นเครื่องยืนยันถึงการสถิตอยู่และความโปรดปรานของพระองค์ และพระองค์ทรงอนุญาตให้โมเสสได้เห็นพระสิริของพระองค์เพียงชั่วขณะในขณะที่พระองค์เสด็จผ่านไป (ดู อพยพ 33:13-23) ซาโลมอนอาจทูลขอของประทานมากมายจากพระเจ้าได้…

Continue reading

“โปรดอภัยแก่เหล่าข้าฯ องค์พระผู้เป็นเจ้า สำหรับการขอบคุณที่ตื้นเขิน สำหรับความพึงพอใจที่เฉื่อยชากับความอบอุ่นและการดูแลในที่อยู่อาศัย สำหรับเพลงสรรเสริญอันเร่งรัดเรื่องอาหารการกินและการเก็บเกี่ยว ในขณะที่มิได้ตระหนักถึงของประทานของพระองค์ที่ล้ำค่ากว่า” นับจากวัยเด็กของเขาเป็นต้นมา เด็กหลายคนได้รับการสั่งสอนให้พูดคำว่า “โปรด” และ “ขอบคุณ” และการเขียนจดหมายขอบคุณสำหรับของขวัญที่ตนได้รับ การขอบคุณเป็นธรรมเนียมที่ดีและมีประโยชน์และถือเป็นการตอบสนองที่สำคัญของคริสเตียนด้วยเช่นกัน อัครทูตเปาโลเตือนเราว่า “จงชื่นบานอยู่เสมอ จงอธิษฐานอย่างสม่ำเสมอ จงขอบพระคุณในทุกกรณี เพราะนี่แหละเป็นน้ำพระทัยของพระเจ้า ซึ่งปรากฏอยู่ในพระเยซูคริสต์เพื่อท่านทั้งหลาย” (1 เธสะโลนิกา 5:16-18) พระเจ้าทรงปรารถนาให้เราขอบพระคุณพระองค์ สิ่งนี้เป็นคุณลักษณะในชีวิตคริสเตียนที่เราต้องฝึกฝนทุกวันและสร้างให้เป็นนิสัยติดตัวไปตลอดชีวิตจนไปถึงการเข้าสู่นิรันดร์กาล บทเพลงของเราคือ คำอธิษฐานเรื่องการกลับใจเกี่ยวกับคุณภาพ หรือความลึกซึ้งของการขอบพระคุณของเรา “โปรดอภัยแก่เหล้าข้าฯ องค์พระผู้เป็นเจ้า สำหรับการขอบคุณที่ตื้นเขิน”…

Continue reading

ยอห์น 6:26-27 – พระเยซูตรัสกับเขาว่า “เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ท่านทั้งหลายตามหาเรามิใช่เพราะได้เห็นหมายสำคัญ แต่เพราะได้กินขนมปังอิ่ม อย่าขวนขวายหาอาหารที่เสื่อมสิ้นไป แต่จงหาอาหารที่ดำรงอยู่คืออาหารแห่งชีวิตนิรันดร์ ซึ่งบุตรมนุษย์จะให้แก่ท่าน เพราะพระเจ้าคือพระบิดาได้ทรงประทับตรามอบอำนาจแก่พระบุตรแล้ว” เมื่อไม่กี่ปีก่อน มีผู้หญิงคนหนึ่งนำเงินเก็บทั้งชีวิตไปลงทุนในโครงการทางการเงินที่ดูน่าสนใจ ซึ่งนำเสนอโดยนักต้มตุ๋นรายหนึ่ง เมื่อเงินลงทุนสูญสิ้นไปและความฝันพังทลายลง เธอจึงหันไปขอคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญที่เป็นบุคคลภายนอกเกี่ยวกับเรื่องนี้ ตัวแทนคนดังกล่าวถามเธอว่า “ทำไมคุณถึงไม่มาปรึกษาเราตั้งแต่แรกล่ะครับ คุณไม่ทราบหรือว่าเรามีไว้เพื่อช่วยเหลือในสถานการณ์แบบนี้โดยเฉพาะ” หญิงคนนั้นตอบด้วยความเศร้าสร้อยว่า “ทราบค่ะ… แต่ที่ฉันไม่มาปรึกษาก็เพราะกลัวว่าคุณคงจะห้ามไม่ให้ฉันเอาเงินไปลงทุนกับพวกเขาน่ะสิ” เราทุกคนต่างรู้สึกเสียใจกับการสูญเสียของเธอ แต่เธอก็เป็นตัวอย่างที่ดีที่แสดงให้เห็นว่ามนุษย์เรามีท่าทีอย่างไรต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า คนส่วนใหญ่รู้ว่าพระเจ้าทรงมีอยู่จริง และพอจะทราบว่าพระองค์ทรงมีคำแนะนำดี ๆ เกี่ยวกับการดำเนินชีวิต หรืออาจถึงขั้นเชื่อว่าพระองค์ทรงรู้วิธีที่จะช่วยให้เขารอดพ้นได้ แต่ถึงกระนั้น…

Continue reading

มัทธิว 6:9ก, 12 – [พระเยซูตรัส] “ข้าแต่พระบิดาแห่งข้าพระองค์ทั้งหลาย ผู้ทรงสถิตในสวรรค์ … และขอทรงโปรดยกบาปผิดของข้าพระองค์ เหมือนข้าพระองค์ยกโทษผู้ที่ทำผิดต่อข้าพระองค์นั้น” ในครอบครัวของพระเยซู การให้อภัยเป็นสิ่งที่ไม่อาจต่อรองได้และต้องยึดถือปฏิบัติอย่างเคร่งครัด ครอบครัวที่คุณเติบโตมานั้นมีอะไรบ้างที่ต่อรองไม่ได้ การต่อรองไม่ได้ ในที่นี้หมายถึงสิ่งที่เราใช้เติมเต็มประโยคที่ว่า “ในครอบครัวนี้ เรา…” เช่น “ในครอบครัวนี้ เวลาทานอาหารมื้อเย็น เราจะลองชิมอาหารทุกอย่างอย่างน้อยหนึ่งคำ” หรือ “ในครอบครัวนี้เราไปเที่ยวพักผ่อนกันในช่วงฤดูร้อน” หรือ “เราไปคริสตจักรกันทุกวันอาทิตย์” สิ่งเหล่านี้เปรียบเสมือนเนื้อผ้าที่เราใช้ตัดเย็บชีวิต เปรียบเสมือนสายน้ำที่เราแหวกว่ายอยู่ และเป็นวัตถุดิบสำคัญในการสร้างชีวิตขึ้นมา หากเราเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เป็นหลักยึดถือเหล่านี้ ครอบครัวก็จะเปลี่ยนแปลงไปด้วย…

Continue reading

มัทธิว 18:21-35 – ขณะนั้นเปโตรมาทูลพระองค์ว่า “พระองค์เจ้าข้า หากพี่น้องของข้าพระองค์จะกระทำผิดต่อข้าพระองค์เรื่อยไป ข้าพระองค์ควรจะยกความผิดของเขาสักกี่ครั้ง ถึงเจ็ดครั้งหรือ” พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “เรามิได้ว่าเพียงเจ็ดครั้งเท่านั้น แต่เจ็ดครั้งคูณด้วยเจ็ดสิบ “เหตุฉะนั้นแผ่นดินสวรรค์เปรียบเหมือนเจ้าองค์หนึ่งทรงประสงค์จะคิดบัญชีกับทาส เมื่อตั้งต้นทำการนั้นแล้ว เขาพาคนหนึ่งซึ่งเป็นหนี้หนึ่งหมื่นตะลันต์มาเฝ้า ท่านจึงสั่งให้ขายตัวกับทั้งเมีย และลูกและบรรดาสิ่งของที่เขามีอยู่นั้นเอามาใช้หนี้ เพราะเขาไม่มีเงินจะใช้หนี้ ทาสลูกหนี้ผู้นั้นจึงกราบลงวิงวอนว่า ‘ข้าแต่ท่าน ขอโปรดผัดไว้ก่อน แล้วข้าพเจ้าจะใช้หนี้ทั้งสิ้น’ เจ้าองค์นั้นมีพระทัยเมตตา โปรดยกหนี้ปล่อยตัวเขาไป แต่ทาสผู้นั้นออกไปพบคนหนึ่งเป็นเพื่อนทาสด้วยกัน ซึ่งเป็นหนี้เขาอยู่หนึ่งร้อยเดนาริอัน จึงจับคนนั้นบีบคอว่า ‘จงใช้หนี้ให้ข้า’ เพื่อนทาสคนนั้นได้กราบลงอ้อนวอนว่า ‘ขอโปรดผัดไว้ก่อนแล้วข้าพเจ้าจะใช้ให้’ แต่เขาไม่ยอม…

Continue reading