Category: ธรรมชีวิตประจำวัน

“การทรงเรียกของเหล่าข้าฯ ชัดเจนเพียงใด องค์พระผู้เป็นเจ้า เมื่อเหล่าข้าฯ เคยสดับฟังเสียงเรียกของพระองค์ เพื่อให้ดำเนินชีวิตตามพระวจนะของพระองค์และเรียนรู้ในทุก ๆ วันโดยรับการฟื้นฟูและเติมเต็มว่าพระองค์ทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าและจะไม่ทรงปล่อยให้เหล่าข้าฯ ล้มลง” บุคคลผู้มีทักษะพิเศษในงานของตนหรือแสดงความทุ่มเทเป็นพิเศษในการช่วยเหลือผู้อื่นได้รับการกล่าวขานว่าเป็นคนที่มี “การทรงเรียก” คำบรรยายนี้ตรงกับพวกเราทุกคน พวกเราแต่ละคนล้วนมีการทรงเรียกหรือพันธกิจและในความเป็นจริง เรามีพันธกิจหลายด้าน พันธกิจของเราอาจรวมถึงอาชีพ ซึ่งเป็นงานที่ทำเพื่อหารายได้ แต่พันธกิจถูกสร้างขึ้นจากความสัมพันธ์เช่นกัน เราอาจมีพันธกิจในฐานะลูกชายหรือลูกสาว สามีหรือภรรยา พ่อหรือแม่ หรือเพื่อนบ้าน อะไรคือการทรงเรียกที่สำคัญที่สุดของเรา เราเป็นบุตรของพระเจ้าที่ได้รับบัพติศมา พันธกิจอันหลากหลายของเราในฐานะคริสเตียนถูกกำหนดโดยสถานการณ์และความสัมพันธ์ที่ซึ่งชีวิตในพระคริสต์ของเราเข้ามาติดต่อสัมพันธ์กับชีวิตประจำวันในโลก พันธกิจของเราอาจเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา แต่ในทุก ๆ การทรงเรียกของเรา เรากำลังรับใช้พระเยซูเจ้าผ่านทางการรับใช้ผู้อื่น พระเจ้าทรงใช้การทำงานประจำวันของเราในโลกใบนี้เพื่อนำความเป็นระเบียบเรียบร้อยให้กับสิ่งทรงสร้างของพระองค์และเพื่อค้ำจุนสิ่งสารพัดที่พระองค์ทรงสร้างขึ้น…

Continue reading

กิจการ 5:42 – ที่ในบริเวณพระวิหารและตามบ้านเรือน เขาได้สั่งสอนและประกาศข่าวประเสริฐทุก ๆ วันมิได้ขาดว่าพระเยซูทรงเป็นพระคริสต์ เรื่องนี้เกิดขึ้นที่กรุงเยรูซาเล็ม ในช่วงเวลาไม่นานหลังจากที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขนและทรงคืนพระชนม์อย่างรุ่งโรจน์ ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นคือ เหล่าสาวกยุคแรกของพระผู้ช่วยให้รอดของเรา ช่วงเวลานั้นเป็นวันเวลาแห่งความสุขและความศักดิ์สิทธิ์ เพราะคริสตจักรในศตวรรษแรกได้รับพระพรอันน่าอัศจรรย์ ซึ่งดูเหมือนว่าจะเลือนหายไปในยุคสมัยของเรา เราอ่านพบว่า “คนทั้งปวงที่เชื่อนั้นเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน” (กิจการ 4:32ก) สำหรับพวกเขาแล้ว ไม่มีการแบ่งแยกเป็นนิกายหรือกลุ่มย่อยมากมาย อย่างน้อยก็ยังไม่มีในขณะนั้น แต่เป็นคริสตจักรที่มี “ใจและจิตวิญญาณเดียวกัน” เพราะเขามีความเชื่อเดียวกันในพระวจนะเดียวกัน และในพระผู้ช่วยให้รอดจากบาปเพียงพระองค์เดียว เหล่าผู้เชื่อในยุคแรกต่างดำเนินชีวิตตามความเชื่อของตน และความรักของพระผู้ช่วยให้รอดก็เป็นพลังขับเคลื่อนที่สำคัญในชีวิตของเขา เหล่าอัครสาวกและผู้เชื่อในยุคแรกสร้างความเชื่อที่เข้มแข็งเช่นนั้นได้อย่างไร มีบันทึกระบุว่าพวกเขาไปที่พระวิหารทุกวันเพื่อสั่งสอนและประกาศข่าวประเสริฐ แต่ก็มีบันทึกเช่นกันว่าพระวิหารไม่ใช่สถานที่เพียงแห่งเดียวที่ผู้นำคริสตจักรและเหล่าผู้เชื่อในยุคแรกใช้ในการพูดคุยและแบ่งปันข่าวประเสริฐเรื่องพระเยซู…

Continue reading

มัทธิว 19:30-20:7 – [พระเยซูตรัส] “… หลายคนที่เป็นคนต้น จะต้องกลับไปเป็นคนสุดท้าย และที่เป็นคนสุดท้ายจะกลับเป็นคนต้น ด้วยแผ่นดินสวรรค์อุปมาเหมือนเจ้าของสวนคนหนึ่งออกไปจ้างคนทำงานในสวนองุ่นของตนแต่เวลาเช้าตรู่ ครั้นตกลงกับลูกจ้างวันละเดนาริอันแล้ว จึงใช้ให้ไปทำงานในสวนองุ่น พอเวลาประมาณสามโมงเช้า เจ้าของสวนก็ออกไปอีก เห็นคนอื่นยืนอยู่เปล่า ๆ กลางตลาด จึงพูดกับเขาว่า ‘ท่านทั้งหลายจงไปทำงานในสวนองุ่นด้วยเถิด เราจะให้ค่าจ้างแก่พวกท่านตามสมควร’ แล้วเขาก็พากันไป พอเวลาเที่ยงวันและเวลาบ่ายสามโมง เจ้าของสวนก็ออกไปอีกทำเหมือนก่อน ประมาณบ่ายห้าโมงก็ออกไปอีกครั้งหนึ่ง พบอีกพวกหนึ่งยืนอยู่ จึงพูดกับเขาว่า ‘พวกท่านยืนอยู่ที่นี่เปล่า ๆ วันยังค่ำทำไม’ เขาตอบว่า ‘เพราะไม่มีใครจ้างพวกข้าพเจ้า’…

Continue reading

มัทธิว 20:1-15: [พระเยซูตรัส] “ด้วยแผ่นดินสวรรค์อุปมาเหมือน เจ้าของสวนคนหนึ่ง ออกไปจ้างคนทำงานในสวนองุ่นของตนแต่เวลาเช้าตรู่ ครั้นตกลงกับลูกจ้างวันละเดนาริอันแล้ว จึงใช้ให้ไปทำงานในสวนองุ่น พอเวลาประมาณสามโมงเช้า เจ้าของสวนก็ออกไปอีก เห็นคนอื่นยืนอยู่เปล่า ๆ กลางตลาด จึงพูดกับเขาว่า ‘ท่านทั้งหลายจงไปทำงานในสวนองุ่นด้วยเถิด เราจะให้ค่าจ้างแก่พวกท่านตามสมควร’ แล้วเขาก็พากันไป พอเวลาเที่ยงวัน และเวลาบ่ายสามโมง เจ้าของสวนก็ออกไปอีก ทำเหมือนก่อน ประมาณบ่ายห้าโมงก็ออกไปอีกครั้งหนึ่ง พบอีกพวกหนึ่งยืนอยู่ จึงพูดกับเขาว่า ‘พวกท่านยืนอยู่ที่นี่เปล่า ๆ วันยังค่ำทำไม’ เขาตอบว่า ‘เพราะไม่มีใครจ้างพวกข้าพเจ้า’ เจ้าของสวนบอกว่า…

Continue reading

ฟีลิปปี 1:12-14, 19-21, 27-30 – ดูก่อนพี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าปรารถนาให้ท่านทราบว่า การทั้งปวงที่อุบัติขึ้นกับข้าพเจ้านั้น ได้กลับเป็นเหตุให้ข่าวประเสริฐแผ่แพร่กว้างออกไปจนประจักษ์ทั่วกันในหมู่ผู้คุมและคนอื่น ๆ ว่าการที่ข้าพเจ้าถูกจำจองนั้นก็เพื่อพระคริสต์ และพี่น้องส่วนมากได้เกิดความไว้วางใจในองค์พระผู้เป็นเจ้า เนื่องด้วยการจำจองของข้าพเจ้า และพวกเขามีใจกล้าขึ้นที่จะกล่าวพระวจนะของพระเจ้าโดยปราศจากความกลัว … ข้าพเจ้าจะมีความชื่นชมยินดีต่อไปด้วย เพราะข้าพเจ้ารู้ว่า โดยคำอธิษฐานของท่านและโดยการช่วยเหลือของพระวิญญาณแห่งพระเยซูคริสต์นี้จะเป็นเหตุให้ข้าพเจ้ารับการช่วยกู้ เพราะว่าเป็นความมุ่งมาดปรารถนาและความหวังว่าข้าพเจ้าจะไม่ได้รับความละอายใด ๆ เลย แต่เมื่อก่อนทุกครั้งมีใจกล้าเสมอฉันใด บัดนี้ก็ขอให้เป็นเช่นเดียวกันฉันนั้น พระคริสต์จะได้ทรงรับเกียรติในร่างกายของข้าพเจ้าเสมอ แม้จะโดยชีวิตหรือโดยความตาย เพราะว่าสำหรับข้าพเจ้านั้น การมีชีวิตอยู่ก็เพื่อพระคริสต์ และการตายก็ได้กำไร … ขอแต่เพียงให้ท่านดำเนินชีวิตให้สมกับข่าวประเสริฐของพระคริสต์…

Continue reading