Category: ธรรมชีวิตประจำวัน

มัทธิว 2:19-20, 23 – ครั้นเฮโรดสิ้นพระชนม์แล้ว ทูตองค์หนึ่งของพระเป็นเจ้ามาปรากฏในความฝันแก่โยเซฟที่ประเทศอียิปต์สั่งว่า “จงลุกขึ้นพากุมารกับมารดามายังแผ่นดินอิสราเอล เพราะผู้ที่เป็นภัยต่อชีวิตของกุมารนั้นตายแล้ว” … ไปอาศัยในเมืองหนึ่งชื่อนาซาเร็ธ … ข้าพเจ้าสงสัยว่าพระเยซูในวัยเด็กจะรู้สึกอย่างไรเมื่อได้ยินพ่อแม่ของพระองค์วางแผนจะกลับบ้าน เพราะแม้พระองค์จะทรงยังเล็กอยู่ แต่อียิปต์คงรู้สึกเหมือนเป็น “บ้าน” สำหรับพระองค์ พระองค์คงยังไม่ถึงสองขวบเมื่อพวกเขาออกจากเบธเลเฮม พระองค์ทรงจำได้ไหม และพระองค์ก็ไม่เคยทรงเห็นกาลิลี สิ่งที่พระเยซูทรงรู้ตั้งแต่ยังทรงเป็นเด็กเล็กๆ คือ การผสมผสานระหว่างภาษาและวัฒนธรรมของครอบครัวพระองค์กับวัฒนธรรมของเพื่อนเล่นชาวอียิปต์ของพระองค์ แต่พระเจ้าทรงยังต้องการพระองค์ในอิสราเอล และนั่นคือ สถานที่ซึ่งครอบครัวของพระองค์เดินทางไป หากคุณลองคิดดูแล้ว ภาพที่พระเยซูทรงดำเนินไปในวัยผู้ใหญ่ก็นับว่าไม่เลวทีเดียว เพราะตลอดหลายปีที่พระองค์ทรงเทศนาและรักษาโรค พระองค์มักจะทรงเคลื่อนไหวอยู่เสมอ พระองค์ทรงตรัสว่า…

Continue reading

มัทธิว 2:16 – ครั้นเฮโรดเห็นว่าพวกโหราจารย์หลอกท่าน ก็กริ้วโกรธยิ่งนัก จึงใช้คนไปฆ่าเด็กผู้ชายทั้งหลายในบ้านเบธเลเฮมและที่ใกล้เคียงทั้งสิ้นตั้งแต่อายุสองขวบลงมา ซึ่งพอดีกับเวลาที่ท่านได้ทราบจากพวกโหราจารย์นั้น คำถามนี้เคยทำให้ข้าพเจ้ากังวลใจว่าพระเจ้าจะทรงยอมให้เด็กเล็กๆ เหล่านี้ตายได้อย่างไร ในเมื่อพระบุตรของพระองค์เสด็จไปอียิปต์อย่างปลอดภัยแล้ว ตามหลักการเหตุและผลแล้วการโทษพระเจ้านั้นไม่สมเหตุผล เฮโรดต่างหากที่เป็นคนทำความชั่ว ไม่ใช่พระเจ้า แต่การพูดแบบนั้นก็ไม่ได้ช่วยอะไร เหมือนกับว่าเราคาดหวังให้เฮโรดในโลกนี้ประพฤติเช่นนั้น ดังนั้น เมื่อพวกเขาทำ เราก็แค่เสียใจและก้าวต่อไปโดยไม่แปลกใจ แต่ไม่ใช่กับพระเจ้า เราคาดหวังสิ่งดี ๆ จากพระองค์ และเมื่อเราเห็นความชั่วร้ายอันน่าสะพรึงกลัวเกิดขึ้น เราก็ร้องตะโกนด้วยความตกใจและกล่าวโทษ นั่นไม่สมเหตุสมผล แต่ก็เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ ข้าพเจ้าผ่านพ้นเรื่องนี้ไปได้ก็ตอนที่ตระหนักว่าแท้จริงแล้ว พระเจ้าไม่ได้ทรงช่วยพระเยซูให้พ้นจากความตาย แต่พระองค์ทรงเลื่อนความตายออกไป เด็กทารกคนสุดท้ายของเบธเลเฮมก็ตายเช่นกัน…

Continue reading

มัทธิว 2:13-15 – ครั้นเขาไปแล้วก็มีทูตองค์หนึ่งของพระเป็นเจ้าได้มาปรากฏแก่โยเซฟในความฝันแล้วบอกว่า “จงลุกขึ้นพากุมารกับมารดาหนีไปประเทศอียิปต์ และคอยอยู่ที่นั่นจนกว่าเราจะบอกเจ้า เพราะว่าเฮโรดจะแสวงหากุมารเพื่อจะประหารชีวิตเสีย” ในเวลากลางคืนโยเซฟจึงลุกขึ้นพากุมารกับมารดาไปยังประเทศอียิปต์ และได้อยู่ที่นั่นจนเฮโรดสิ้นพระชนม์ ทั้งนี้เกิดขึ้นเพื่อจะให้สำเร็จตามพระวจนะของพระเป็นเจ้า ซึ่งได้ตรัสไว้โดยผู้เผยพระวจนะว่า “เราได้เรียกบุตรของเราให้ออกมาจากอียิปต์” คืนนั้นคงเป็นคืนที่น่ากลัวมาก ข้าพเจ้าเห็นโยเซฟปลุกมารีย์ กระซิบกระซาบเพื่อไม่ให้พระเยซูตื่น พวกเขาคงจะเก็บของให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้โดยใช้แสงตะเกียง หรือบางทีอาจจะทิ้งของบางอย่างไว้ข้างหลัง แล้วทั้งสามคนก็ออกเดินทาง พ่อแม่ที่ดีจะไม่รีรอเมื่อลูกตกอยู่ในอันตราย และพระเจ้าก็จะไม่ทรงรีรอเช่นกันเมื่อเราตกอยู่ในอันตราย เมื่อพระองค์ทรงเห็นว่าเราละทิ้งพระองค์และยอมตกอยู่ภายใต้อำนาจของมาร แม้แต่ในตอนเริ่มต้นของโลก พระองค์ก็ทรงสัญญาว่าจะส่งพระผู้ช่วยให้รอดมาให้เรา (ดู ปฐมกาล 3:15) แล้วพระองค์ก็ทรงเสด็จมาเป็นพระผู้ช่วยให้รอดเพื่อช่วยกู้เรา เพราะพระองค์ทรงรักเรามาก พระองค์จึงได้ทรงบังเกิดท่ามกลางเราเป็นทารกมนุษย์ คือพระเยซู…

Continue reading

มัทธิว 2:9-12 – โหราจารย์เหล่านั้นจึงไปตามรับสั่ง และดาวซึ่งเขาได้เห็นเมื่อปรากฏขึ้นนั้นก็ได้นำหน้าเขาไปจนมาหยุดอยู่เหนือสถานที่ที่กุมารอยู่นั้น เมื่อพวกโหราจารย์ได้เห็นดาวนั้นแล้ว ก็มีความยินดียิ่งนัก ครั้นเข้าไปในเรือนก็พบกุมารกับนางมารีย์มารดา จึงกราบถวายนมัสการกุมารนั้น แล้วเปิดหีบหยิบทรัพย์ของเขาออกมาถวายแก่กุมารเป็นเครื่องบรรณาการ คือ ทองคำ กำยาน และมดยอบ แล้วพวกโหราจารย์ได้ยินคำเตือนในความฝันมิให้กลับไปเฝ้าเฮโรด เขาจึงกลับไปยังเมืองของตนทางอื่น เป็นภาพที่สวยงามมากจริง ๆ ใช่ไหม เหล่าโหราจารย์ซึ่งเป็นที่เคารพนับถือจากต่างชาติคุกเข่าลงต่อหน้าพระเยซู ถวายของขวัญแด่พระองค์ ข้าพเจ้าสงสัยว่าเด็กน้อยตาโตคนนั้นคิดอย่างไรกับของขวัญที่ได้รับ ขอเดาว่ามารีย์คงต้องคอยระวังไม่ให้พระองค์เอาของขวัญเหล่านั้นเข้าปาก! แต่ที่นี่มีของขวัญมากกว่าแค่ทองคำ กำยาน และมดยอบ เพราะพระเยซูเองทรงเป็นของขวัญไม่ใช่เพียงสำหรับชาวยิวเท่านั้น พระเจ้าทรงประทานพระองค์แก่บรรดาประชาชาติของโลกในฐานะพระผู้ช่วยให้รอดและพระผู้ไถ่ของเรา ชายเหล่านี้ที่คุกเข่าอยู่เป็นเพียงคนต่างชาติกลุ่มแรกที่นมัสการพระองค์ ตลอดพระชนม์ชีพ…

Continue reading

มัทธิว 2:3-5ก, 7-8 – ครั้นกษัตริย์เฮโรดได้ยินดังนั้นแล้ว ก็วุ่นวายพระทัย ทั้งชาวกรุงเยรูซาเล็มก็พลอยวุ่นวายใจไปด้วย แล้วท่านให้ประชุมบรรดามหาปุโรหิตกับพวกธรรมาจารย์ของประชาชน ตรัสถามเขาว่า “ผู้เป็นพระคริสต์นั้นจะบังเกิดแห่งใด” เขาทูลว่า “ที่บ้านเบธเลเฮมแคว้นยูเดีย … แล้วเฮโรดจึงเชิญพวกโหราจารย์เข้ามาเป็นการลับ ถามเขาได้ความถ้วนถี่ถึงเวลาที่ดาวนั้นได้ปรากฏขึ้น แล้วท่านได้ให้พวกโหราจารย์ไปยังบ้านเบธเลเฮมสั่งว่า “จงไปค้นหากุมารนั้นเถิด เมื่อพบแล้วจงกลับมาแจ้งแก่เรา เพื่อเราจะได้ไปนมัสการท่านด้วย” ข้าพเจ้าอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเฮโรดถึงส่งพวกโหราจารย์ไปเบธเลเฮม แทนที่จะแค่ปฏิเสธให้ความช่วยเหลือ เขาคิดว่าโหราจารย์อาจจะปิดบังข้อมูลเกี่ยวกับพระเยซูจากเขาหรือเปล่า ซึ่งเรื่องที่เขาอาจจะยังสืบหาได้อยู่ เขาเชื่อจริงๆ หรือว่าพวกโหราจารย์จะเชื่อคำพูดของเขาที่ว่า “เราก็จะไปนมัสการท่านด้วย” พวกโหราจารย์ไม่ใช่คนโง่ ข้าพเจ้าคิดว่าเขารู้ดีว่าเฮโรดจะทำอะไรกับพระเยซูทันทีที่รู้ว่าพระองค์ไม่ใช่คนในตระกูลของเฮโรด เขารู้ว่ากษัตริย์มีพฤติกรรมอย่างไร เขาจึงส่งเสียงร้องเห็นด้วยตามรับสั่งแล้วรีบออกเดินทางไปยังเบธเลเฮมโดยเร็วที่สุด…

Continue reading