Category: ธรรมชีวิตประจำวัน

1 โครินธ์ 15:58 – เหตุฉะนั้นพี่น้องที่รักของข้าพเจ้า ท่านจงตั้งมั่นอยู่ อย่าหวั่นไหว จงปฏิบัติงานขององค์พระผู้เป็นเจ้าให้บริบูรณ์ทุกเวลา ท่านทั้งหลายพึงรู้ว่า โดยองค์พระผู้เป็นเจ้า การของท่านจะไร้ประโยชน์ก็หามิได้ ในหนังสือปัญญาจารย์ของพันธสัญญาเดิม กษัตริย์ซาโลมอนผู้เขียนหนังสือเล่มนี้แสดงความคิดเห็นอย่างตรงไปตรงมาเกี่ยวกับชีวิตของเราในโลกนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งชีวิตที่ไม่ได้รู้จักพระเจ้า วลีที่ตราตรึงใจในหนังสือเล่มนี้คือ “อนิจจัง อนิจจัง อนิจจัง อนิจจัง สารพัดอนิจจัง” แท้จริงแล้ว ทุกสิ่งล้วนไม่จีรังยั่งยืน ชั่วคราว และแม้กระทั่งไร้สาระ ในบางช่วงซาโลมอนหันมาสนใจเรื่องการงานของเรา ท่านเขียนว่า “เพราะว่าเขาได้อะไรจากบรรดางานตรากตรำ และคร่ำเครียดที่เขาต้องทำภายใต้ดวงอาทิตย์เล่า ด้วยว่าปีเดือนของเขามีแต่ความเจ็บปวด และกิจธุระของเขาก่อความสลดใจ…

Continue reading

ลูกา 24:13-16, 25-27 – วันนั้นเองมีศิษย์สองคนไปยังหมู่บ้านชื่อเอมมาอูส ไกลจากกรุงเยรูซาเล็มประมาณสิบเอ็ดกิโลเมตร เขาสนทนากันถึงเหตุการณ์ซึ่งได้เป็นไปนั้น และเมื่อเขากำลังพูดสนทนากันอยู่ พระเยซูก็เสด็จเข้ามาใกล้ดำเนินไปกับเขา แต่ตาเขาฟางไปและจำพระองค์ไม่ได้ … พระองค์ตรัสแก่สองคนนั้นว่า “โอ คนเขลา และมีใจเฉื่อยในการเชื่อบรรดาคำซึ่งพวกผู้เผยพระวจนะได้กล่าวไว้นั้น จำเป็นซึ่งพระคริสต์จะต้องทนทุกข์ทรมานอย่างนั้น แล้วเข้าในพระสิริของพระองค์มิใช่หรือ” พระองค์จึงทรงอธิบายพระคัมภีร์ที่เล็งถึงพระองค์ทุกข้อให้เขาฟัง เริ่มต้นตั้งแต่โมเสสและบรรดาผู้เผยพระวจนะ ข้าพเจ้าปรารถนาเหลือเกินที่จะได้อยู่ที่นั่น เพื่อฟังพระเยซูอธิบายทุกสิ่งที่พระคัมภีร์กล่าวถึงพระองค์เอง! นั่นคงเป็นการศึกษาพระคัมภีร์ที่น่าจดจำไปตลอดกาล เพราะสาระสำคัญของพระคัมภีร์ ไม่ว่าจะเป็นพันธสัญญาเดิมหรือพันธสัญญาใหม่ก็คือพระเยซู ดังที่พระองค์ตรัสเองว่า “ท่านทั้งหลายค้นดูในพระคัมภีร์ เพราะท่านคิดว่าในนั้นมีชีวิตนิรันดร์ และพระคัมภีร์นั้นเป็นพยานให้แก่เรา” (ยอห์น 5:39)…

Continue reading

1 เปโตร 1:17-25 – และถ้าท่านอธิษฐานขอต่อพระองค์ เรียกพระองค์ว่า พระบิดาผู้ทรงพิพากษาทุกคนตามการกระทำของเขาโดยไม่มีอคติ จงประพฤติตนด้วยความยำเกรงตลอดเวลาที่ท่านอยู่ในโลกนี้ ท่านรู้ว่าพระองค์ได้ทรงไถ่ท่านทั้งหลายออกจากการประพฤติอันหาสาระมิได้ ซึ่งท่านได้รับต่อจากบรรพบุรุษของท่าน มิใช่ไถ่ไว้ด้วยสิ่งที่เสื่อมสลายได้ เช่น เงินและทอง แต่ทรงไถ่ด้วยพระโลหิตประเสริฐของพระคริสต์ ดังเลือดลูกแกะที่ปราศจากตำหนิหรือจุดด่าง แท้จริงพระเจ้าได้ทรงกำหนดพระคริสต์นั้นไว้ก่อนทรงสร้างโลก แต่ทรงให้พระคริสต์ปรากฏพระองค์ในวาระสุดท้ายนี้เพื่อท่านทั้งหลาย เพราะพระคริสต์ท่านจึงวางใจในพระเจ้า ผู้ทรงชุบพระคริสต์ให้ฟื้นจากความตาย และทรงประทานพระเกียรติแก่พระองค์ เพื่อให้ความเชื่อและความหวังใจของท่านดำรงอยู่ในพระเจ้า ที่ท่านทั้งหลายได้ชำระจิตใจของท่านให้บริสุทธิ์แล้ว ด้วยการเชื่อฟังความจริง จนมีใจรักพวกพี่น้องอย่างจริงใจ ท่านทั้งหลายจงรักกันให้มากด้วยน้ำใสใจจริง ท่านทั้งหลายได้บังเกิดใหม่แล้ว ไม่ใช่จากพันธุ์มตะ แต่จากพันธุ์อมตะคือด้วยพระวจนะของพระเจ้าอันทรงชีวิตและดำรงอยู่ เพราะว่าบรรดาเนื้อหนังก็เป็นเสมือนต้นหญ้า และบรรดาศักดิ์ศรีของเขาก็เป็นเสมือนดอกหญ้า…

Continue reading

กิจการ 2:14ก, 36-41 – ฝ่ายเปโตรได้ยืนขึ้นกับอัครทูตสิบเอ็ดคน และได้กล่าวแก่คนทั้งปวงด้วยเสียงอันดังว่า … “เหตุฉะนั้น ให้พงศ์พันธุ์อิสราเอลทั้งปวงทราบแน่นอนว่า พระเจ้าได้ทรงยกพระเยซูนี้ ซึ่งท่านทั้งหลายได้ตรึงไว้ที่กางเขนนั้น ทรงตั้งขึ้นให้เป็นทั้งองค์พระผู้เป็นเจ้าและเป็นพระคริสต์” เมื่อคนทั้งหลายได้ยินแล้วก็รู้สึกแปลบปลาบใจ จึงกล่าวแก่เปโตรและอัครทูตอื่นๆ ว่า “พี่น้องเอ๋ย เราจะทำอย่างไรดี” ฝ่ายเปโตรจึงกล่าวแก่เขาว่า “จงกลับใจใหม่และรับบัพติศมาในพระนามแห่งพระเยซูคริสต์สิ้นทุกคน เพื่อพระเจ้าจะทรงยกความผิดบาปของท่านเสีย แล้วท่านจะได้รับพระราชทานพระวิญญาณบริสุทธิ์ ด้วยว่าพระสัญญานั้นตกแก่ท่านทั้งหลายกับลูกหลานของท่านด้วย และแก่คนทั้งหลายที่อยู่ไกล คือทุกคนที่องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของเราทรงเรียกมาเฝ้าพระองค์” เปโตรจึงกล่าวอีกหลายคำเป็นพยาน และได้เตือนสติเขาว่า “จงเอาตัวรอดจากชาติพันธุ์ที่คดโกงนี้เถิด” คนทั้งหลายที่รับคำของเปโตรก็รับบัพติศมา ในวันนั้นมีคนเข้าเป็นสาวกประมาณสามพันคน เปโตรเพิ่งอธิบายให้ฝูงชนในเยรูซาเล็มฟังถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเทศกาลปัสกาว่าพระเยซู…

Continue reading

สดุดี 116:3-4 – บ่วงของความตายดักอยู่ล้อมข้าพเจ้า ความเจ็บปวดแห่งแดนผู้ตายจับข้าพเจ้าไว้ ข้าพเจ้าประสบความทุกข์ใจและความระทม แล้วข้าพเจ้าร้องทูลออกพระนามพระเจ้าว่า “ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงช่วยชีวิตข้าพระองค์ให้รอด” ผู้เขียนสดุดีกำลังทุกข์ทรมาน ความตายกำลังคืบคลานเข้ามา ท่านคร่ำครวญต่อพระเจ้าด้วยความทุกข์ใจว่า “ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงช่วยชีวิตของข้าพระองค์ให้รอด!” หลายศตวรรษต่อมา โยนาห์ผู้เผยพระวจนะก็ทูลขอในทำนองเดียวกันจากในท้องปลาใหญ่ท่ามกลางน้ำลึกว่า “ในคราวที่ข้าพระองค์ตกทุกข์ได้ยาก ข้าพระองค์ร้องทุกข์ต่อพระเจ้า และพระองค์ทรงตอบข้าพระองค์ ข้าพระองค์ร้องทูลจากท้องของแดนคนตาย และพระองค์ทรงฟังเสียงข้าพระองค์” (โยนาห์ 2:2) หลายชั่วอายุคนหลังจากคำอธิษฐานเหล่านั้น พระเยซูตรัสกับเหล่าสาวกของพระองค์ในสวนเกทเสมนีว่า “ใจของเราเป็นทุกข์แทบจะตาย จงเฝ้าอยู่กับเราที่นี่เถิด” (มัทธิว 26:38ข) ก่อนหน้านั้นในเย็นวันนั้น…

Continue reading