Category: ธรรมชีวิตประจำวัน

สดุดี 138:7-8 – แม้ข้าพระองค์เดินอยู่กลางความลำบากยากเย็น พระองค์ทรงสงวนชีวิตข้าพระองค์ไว้ พระองค์ทรงเหยียดพระหัตถ์ของพระองค์ออกต่อต้านความพิโรธของศัตรูของข้าพระองค์ และพระหัตถ์ขวาของพระองค์ก็ช่วยกู้ข้าพระองค์ พระเจ้าจะทรงให้สำเร็จพระประสงค์ของพระองค์แก่ข้าพระองค์ ข้าแต่พระเจ้า ความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์ ขออย่าทรงละทิ้งพระหัตถกิจของพระองค์ ผู้เขียนสดุดีมีความมั่นใจอย่างยิ่ง นี่คือความจริงที่เขามั่นใจอย่างแน่วแน่ว่า “พระเจ้าจะทรงให้สำเร็จพระประสงค์ของพระองค์แก่ข้าพระองค์” องค์พระผู้เป็นเจ้าจะไม่ทรงทอดทิ้งเขา และพระองค์จะไม่ทรงทอดทิ้งเราเช่นกัน พระประสงค์สูงสุดของพระเจ้าที่มีต่อเราคือ ความรอดนิรันดร์ พระประสงค์นั้นสำเร็จแล้วผ่านทางการสิ้นพระชนม์และการคืนพระชนม์ของพระบุตรของพระองค์ ดังที่เราทราบจากพระสัญญาที่คุ้นเคยว่า “เพราะว่าพระเจ้าทรงรักโลก จนได้ทรงประทานพระบุตรองค์เดียวของพระองค์ เพื่อทุกคนที่วางใจในพระบุตรนั้นจะไม่พินาศ แต่จะมีชีวิตนิรันดร์” (ยอห์น 3:16) เราสามารถร่วมกับผู้เขียนสดุดีในการมีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมในของประทานอันยิ่งใหญ่แห่งชีวิตนิรันดร์นี้ ผ่านทางความเชื่อในพระเยซู กระนั้น ในบางช่วงเวลาของการเดินทาง…

Continue reading

ข้าฯ เริ่มต้นด้วยภาระหนักของข้าฯ องค์พระผู้เป็นเจ้า โปรดขจัดภาระแห่งบาปนี้ออกไป ขอให้พระโลหิตของพระองค์ ที่หลั่งเพื่อคนบาปทั้งหลาย ชำระจิตสำนึกของข้าฯ ให้เป็นอิสระจากความรู้สึกผิด “องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอโปรดประทานการหยุดพักของพระองค์แก่ข้าฯ ขอโปรดครอบครองและเป็นเจ้าของจิตใจของข้าฯ ขอทรงดำรงรักษาสิทธิ์นั้นไว้ที่พระองค์ทรงแลกมาด้วยพระโลหิต และขอทรงครอบครองไว้โดยไม่มีคู่แข่งมาแย่งชิง” นับเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับกีฬาจำนวนมาก (โดยเฉพาะอย่างยิ่งทีมในโรงเรียนมัธยมและในมหาวิทยาลัย) ที่จะมีคู่แข่ง ในเมืองใหญ่และเมืองเล็กความเป็นคู่แข่งข้ามเมืองอันเก่าแก่ปรากฏให้เห็นปีแล้วปีเล่าในสนามการแข่งขันกีฬาจำนวนมาก รายการเรียลลิตี้ทางโทรทัศน์จัดให้ผู้แข่งขันที่เป็นคู่แข่งกันมาแข่งกันในรายการประกวดต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงการร้องเพลง การเต้นรำ การทำอาหาร หรือการเอาชีวิตรอดในป่า เพื่อนบ้านหรือสมาชิกในครอบครัวก็มักสร้างการแข่งขันกันเองเป็นการส่วนตัว เช่น ใครทำบาร์บีคิวได้อร่อยที่สุด หรือใครเล่นกอล์ฟได้เก่งที่สุด มีการแย่งชิงอย่างหนึ่งเพื่อครอบครองหัวใจของเราที่ดุเดือดและรุนแรงกว่านั้นมากซึ่งเป็นสงครามที่เราเผชิญอยู่ในแต่ละวัน เราจะทำตามพระประสงค์ของพระเจ้าตามที่เรารู้จากพระคำของพระองค์หรือเราจะทำตามการล่อลวงของมาร ตามโลกพร้อมและความสนุกสนานของโลก…

Continue reading

กาลาเทีย 1:6-9 – ข้าพเจ้ารู้สึกประหลาดใจที่พวกท่านพากันละทิ้งพระองค์ไปอย่างรวดเร็ว พระองค์ทรงเรียกท่านมาโดยพระคุณของพระคริสต์ แต่ท่านกลับหันไปหาข่าวประเสริฐอื่นเสีย ความจริงข่าวประเสริฐอื่นไม่มี แต่ว่ามีบางคนที่ทำให้ท่านยุ่งยาก และปรารถนาที่จะบิดเบือนข่าวประเสริฐของพระคริสต์ แม้แต่เราเองหรือทูตสวรรค์ ถ้าประกาศข่าวประเสริฐอื่นแก่ท่าน ซึ่งขัดกับข่าวประเสริฐที่เราได้ประกาศแก่ท่านไปแล้วนั้น ก็จะต้องถูกแช่งสาป ตามที่เราได้พูดไว้ก่อนแล้ว บัดนี้ข้าพเจ้าพูดอีกว่า ถ้าผู้ใดประกาศข่าวประเสริฐอื่นแก่ท่าน ที่ขัดกับข่าวประเสริฐซึ่งท่านได้รับไว้แล้ว ผู้นั้นจะต้องถูกแช่งสาป ในพระเยซูคริสต์ รากฐานแห่งชีวิตใหม่ถูกวางไว้สำหรับทุกคนแล้ว ข่าวประเสริฐเรื่องพระบุตรของพระเจ้าคือเครื่องพิสูจน์ทุกสิ่ง เป็นเครื่องพิสูจน์ทั้งศาสนาและนิกายต่าง ๆ ไม่ว่าจะมีขนาดใหญ่เพียงใด มีประวัติศาสตร์ยาวนานหลายศตวรรษ หรือมีการจัดระบบระเบียบไว้อย่างดีเยี่ยมเพียงใดก็ตาม พระคริสต์ทรงเป็นทุกสิ่งและอยู่ในทุกสิ่ง ทุกสิ่งล้วนดำรงอยู่ได้โดยพระองค์ (ดู เอเฟซัส…

Continue reading

ลูกา 18:1-8 – พระองค์ตรัสคำอุปมาเรื่องหนึ่งให้เขาฟัง เพื่อสอนว่าคนทั้งหลายควรอธิษฐานอยู่เสมอ ไม่อ่อนระอาใจ พระองค์ตรัสว่า “ในนครหนึ่งมีผู้พิพากษาคนหนึ่ง ที่มิได้เกรงกลัวพระเจ้าและมิได้เห็นแก่มนุษย์ ในนครนั้นมีหญิงม่ายคนหนึ่งมาหาผู้พิพากษาผู้นั้นพูดว่า ‘ขอให้ความยุติธรรมแก่ข้าพเจ้าในการสู้ความเถิด’ ฝ่ายผู้พิพากษานั้นไม่ยอมทำจนช้านาน แต่ภายหลังเขานึกในใจว่า ‘แม้ว่าเราไม่ยำเกรงพระเจ้า และไม่เห็นแก่มนุษย์ แต่เพราะแม่ม่ายคนนี้มากวนเราให้ลำบาก เราจะให้ความยุติธรรมแก่นาง เพื่อมิให้นางมารบกวนบ่อย ๆ ให้เรารำคาญใจ’” และองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า “จงฟังคำที่ผู้พิพากษาอธรรมนี้ได้พูด พระเจ้าจะไม่ทรงประทานความยุติธรรมแก่คนที่พระองค์ได้ทรงเลือกไว้ ผู้ร้องถึงพระองค์ทั้งกลางวันกลางคืนหรือ พระองค์จะอดพระทัยไว้ช้านานหรือ เราบอกท่านทั้งหลายว่า พระองค์จะทรงประทานความยุติธรรมให้เขาโดยเร็ว แต่เมื่อบุตรมนุษย์มา ท่านจะพบความเชื่อในแผ่นดินโลกหรือ” เมื่อไม่กี่ปีก่อน…

Continue reading

มัทธิว 15:21-28 – แล้วพระเยซูเสด็จจากที่นั่น เข้าไปในเขตเมืองไทระและเมืองไซดอน มีหญิงชาวคานาอันคนหนึ่งมาจากเขตแดนนั้นร้องทูลพระองค์ว่า “พระองค์ผู้ทรงเป็นบุตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงโปรดเมตตาข้าพระองค์เถิด ลูกสาวของข้าพระองค์มีผีสิงอยู่ เป็นทุกข์ลำบากยิ่งนัก” ฝ่ายพระองค์ไม่ทรงตอบเขาสักคำเดียว และพวกสาวกของพระองค์มาทูลพระองค์ว่า “ไล่เขาไปเสียเถิด เพราะเขาร้องตามเรามา” พระองค์ตรัสตอบว่า “เรามิได้รับใช้มาหาผู้ใด เว้นแต่แกะหลงของวงศ์วานอิสราเอล” ฝ่ายหญิงนั้นก็มากราบทูลพระองค์ว่า “พระองค์เจ้าข้า ขอทรงโปรดช่วยข้าพระองค์เถิด” พระองค์จึงตรัสตอบว่า “ซึ่งจะเอาอาหารของลูกโยนให้แก่สุนัขก็ไม่ควร” ผู้หญิงนั้นทูลว่า “จริงเจ้าข้า แต่สุนัขนั้นย่อมกินเดนที่ตกจากโต๊ะนายของมัน” แล้วพระเยซูตรัสตอบเขาว่า “หญิงเอ๋ย ความเชื่อของเจ้าก็มาก ให้เป็นไปตามความปรารถนาของเจ้าเถิด” และลูกสาวของเขาก็หายเป็นปกติตั้งแต่ขณะนั้น…

Continue reading