Category: ธรรมชีวิตประจำวัน

ยอห์น 7:37-39 – ในวันสุดท้ายของงานเทศกาลซึ่งเป็นวันใหญ่นั้น พระเยซูทรงยืนและประกาศว่า “ถ้าผู้ใดกระหาย ผู้นั้นจงมาหาเราและดื่ม ผู้ที่วางใจในเราตามที่มีคำเขียนไว้แล้วว่า ‘แม่น้ำที่มีน้ำธำรงชีวิต จะไหลออกมาจากภายในผู้นั้น’” สิ่งที่พระเยซูตรัสนั้นหมายถึงพระวิญญาณ ซึ่งผู้ที่วางใจในพระองค์จะได้รับ เหตุว่ายังไม่ได้ประทานพระวิญญาณให้ เพราะพระเยซูยังมิได้ประสบเกียรติกิจ ข้าพเจ้ารู้สึกสนใจที่พระเยซูทรงบอกให้เรามาหาพระองค์และดื่มน้ำของพระองค์ เห็นได้ชัดว่าหากเราทำเช่นนั้น เราเองก็จะกลายเป็นแหล่งน้ำธำรงชีวิตให้ผู้อื่นได้ดื่ม อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่ข้าพเจ้าตีความจากประโยคที่ว่า “แม่น้ำที่มีน้ำธำรงชีวิตจะไหลออกมาจากภายในผู้นั้น” และพระเยซูไม่ได้ตรัสถึงแค่น้ำเล็กน้อย พระองค์ตรัสว่า “แม่น้ำ” หลายสาย เป็นน้ำที่มากมายและยิ่งใหญ่จนล้นทะลักเข้ามาในหัวใจของเราทุกทิศทาง ไม่ใช่แค่ทิศทางเดียว และดังที่ยอห์นผู้เขียนพระกิตติคุณชี้ให้เห็นว่าพระเยซูทรงกำลังพูดถึงพระวิญญาณบริสุทธิ์ พระวิญญาณของพระเจ้าที่พระเยซูประทานให้เรามาสถิตอยู่ในเรา แต่ทั้งหมดเริ่มต้นด้วยการมาหาพระเยซูและดื่ม นั่นคือการเชื่อในพระองค์ เราวางใจในพระองค์ผู้ทรงรักเรา…

Continue reading

กิจการ 2:1-8, 11ข – เมื่อวันเทศกาลเพ็นเทคอสต์มาถึง จำพวกศิษย์จึงรวมอยู่ในที่แห่งเดียวกัน ในทันใดนั้นมีเสียงมาจากฟ้าเหมือนเสียงพายุกล้าสั่นก้องทั่วตึกที่เขานั่งอยู่นั้น มีเปลวไฟสัณฐานเหมือนลิ้นปรากฏแก่เขากระจายอยู่บนเขาสิ้นทุกคน เขาเหล่านั้นก็ประกอบด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ จึงตั้งต้นพูดภาษาอื่น ๆ ตามที่พระวิญญาณทรงโปรดให้พูด มีพวกยิวจากทุกประเทศทั่วใต้ฟ้าซึ่งเป็นผู้เกรงกลัวพระเจ้ามาอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม เมื่อมีเสียงอย่างนั้นเขาจึงพากันมา และฉงนสนเท่ห์เพราะต่างคนต่างได้ยินเขาพูดภาษาของตัว คนทั้งปวงจึงประหลาดและอัศจรรย์ใจพูดว่า “ดูแน่ะ คนทั้งหลายที่พูดกันนั้นเป็นชาวกาลิลีทุกคนไม่ใช่หรือ เหตุไฉนเราทุกคนได้ยินเขาพูดภาษาของบ้านเกิดเมืองนอนของเรา … เราทั้งหลายต่างก็ได้ยินคนเหล่านี้กล่าวถึงมหกิจของพระเจ้า ตามภาษาของเราเอง” คุณสังเกตไหมว่าพระเจ้าทรงทำให้คริสเตียนกลุ่มแรกแบ่งปันความเชื่อในพระเยซูได้ง่ายเพียงใด เรื่องราวเริ่มต้นด้วยพวกเขาอยู่รวมกันในที่เดียว แล้วพวกเขาก็ได้ยินเสียงดังมาก และเห็นสิ่งที่ดูเหมือนเปลวไฟลงมาสถิตอยู่บนพวกเขาแต่ละคน พระเยซูทรงรักษาสัญญาของพระองค์และส่งพระวิญญาณบริสุทธิ์มาสถิตอยู่ในพวกเขาและทำการงานของพระเจ้าผ่านทางพวกเขา ไม่มีใครต้องไปที่ไหนเพื่อรับพระวิญญาณ ไม่มีใครต้องทำพิธีกรรมพิเศษใด ๆ…

Continue reading

กันดารวิถี 11:24-30 – โมเสสก็ออกไปบอกแก่คนทั้งปวงถึงพระดำรัสของพระเจ้า และท่านได้รวบรวมพวกผู้ใหญ่ในประชาชนได้เจ็ดสิบคน แต่งตั้งเขาไว้ให้ยืนรอบเต็นท์ แล้วพระเจ้าเสด็จลงมาในเมฆและตรัสกับโมเสส และเอาวิญญาณที่มีอยู่บนโมเสสบ้าง ใส่บนพวกผู้ใหญ่เจ็ดสิบคนนั้น เมื่อวิญญาณอยู่บนเขาทั้งหลายแล้ว เขาทั้งหลายก็เผยพระวจนะ แต่เขาทั้งหลายก็ไม่ทำอีก ยังมีสองคนที่อยู่ในค่าย คนหนึ่งชื่อเอลดาด อีกคนหนึ่งชื่อเมดาดและวิญญาณอยู่บนเขา เขาเป็นคนที่ได้ลงทะเบียนไว้ แต่ไม่ได้มาที่เต็นท์ เขาเผยพระวจนะในค่าย มีชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งมาบอกโมเสสว่า “เอลดาดและเมดาดกำลังเผยพระวจนะอยู่ในค่าย” และโยชูวาบุตรนูนเป็นผู้รับใช้ของโมเสสตั้งแต่หนุ่ม ๆ มากล่าวว่า “โมเสสเจ้านายของข้าพเจ้า ขอห้ามเขาเสีย” แต่โมเสสบอกเขาว่า “ท่านเจ็บร้อนแทนเราหรือ เราใคร่ให้ประชาชนของพระเจ้าเป็นผู้เผยพระวจนะทุกคน และใคร่ให้พระเจ้าทรงใส่วิญญาณของพระองค์ไว้บนเขา เหล่านั้น”…

Continue reading

สดุดี 25:6-7 – ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงระลึกถึงพระกรุณาของพระองค์และถึงความรักมั่นคงของพระองค์ ด้วยสิ่งเหล่านั้นมีมาแต่กาลก่อน ขออย่าทรงนึกถึงบาปในวัยหนุ่มของข้าพระองค์ หรือการละเมิดของข้าพระองค์ ข้าแต่พระเจ้า ด้วยเห็นแก่ความดีของพระองค์ ขอทรงนึกถึงข้าพระองค์ ด้วยเห็นแก่ความรักมั่นคงของพระองค์ ปัญหาเรื่องความจำอาจเป็นปัจจัยหนึ่งที่เกิดขึ้นในวัยชราได้ แต่ปัญหาเหล่านี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่อายุเท่านั้น ใครก็ตามที่อายุมากพอที่จะขับรถได้ อาจเคยเริ่มต้นวันใหม่ด้วยความวุ่นวายในการค้นหากุญแจรถที่หายไป คุณอาจเคยมีประสบการณ์เดินเข้าไปในห้อง แล้วลืมไปว่าจะทำอะไรเมื่อเข้าไปถึงที่นั่นแล้ว อย่างไรก็ตาม มีแง่มุมหนึ่งของชีวิตที่เราแทบจะไม่เคยมีปัญหาเรื่องความจำเลย นั่นคือ เรามักไม่มีปัญหาในการจดจำความผิดพลาดในอดีต ความทรงจำเกี่ยวกับการกระทำผิดในอดีตจะหลั่งไหลเข้ามาในหัวใจและจิตใจของเราได้อย่างง่ายดาย แม้ว่าเราพยายามอย่างหนักที่จะลืมเรื่องเหล่านั้นก็ตาม บทสดุดีของเราเป็นคำอธิษฐานที่วิงวอนพระเจ้าให้ทรงจดจำเรื่องของพระองค์เองว่า “ขออย่าทรงนึกถึงบาปในวัยหนุ่มของข้าพระองค์ หรือการละเมิดของข้าพระองค์” เราขอให้พระเจ้าทรงจดจำเรา ไม่ใช่เพราะบาปของเรา แต่เพราะพระเมตตาและความรักมั่นคงของพระองค์…

Continue reading

“ผู้ที่ยึดมั่นด้วยความมุ่งมั่นในองค์พระผู้เป็นเจ้า ผู้ซึ่งซาตานเกลียดชัง ต้องคอยระวังการถูกกดขี่ข่มเหง สำหรับเขาแล้ว ภาระหนักหนากำลังเฝ้ารออยู่ นั่นคือการเยาะหยัน ความอัปยศ และความสูญเสียที่ประโคมโถมทับลงบนศีรษะอันไร้ความผิดของเขา ภัยพิบัติและไม้กางเขนนับพันจะเป็นอาหารประจำวันของเขา” “ไม่ว่าอันตราย ความหิวโหย หรือความกระหาย ความเจ็บปวด หรือความยากจน ความโกรธเกรี้ยวของทรราชย์บนโลกนี้ จะไม่มีวันชนะข้าฯ ได้ ถึงแม้แผ่นดินโลกจะแตกสลายลง พระองค์ยังคงเป็นป้อมปราการของข้าฯ ไม่มีไฟ หรือดาบ หรือเสียงคำรามของพายุจะพรากพระองค์ไปจากข้าฯ ได้” สำหรับผู้ที่ยึดมั่นในพระเยซูคริสต์ด้วยความเชื่อ “ภัยพิบัติและไม้กางเขนนับพันจะเป็นอาหารประจำวันของเขา” นี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณจะเรียกว่าเป็นข่าวดี นี่ไม่ใช่สิ่งที่เรากำลังทูลขอเมื่อเราอธิษฐานว่า “ขอทรงโปรดประทานอาหารประจำวันแก่ข้าพระองค์ทั้งหลายในกาลวันนี้” แม้บทเพลงของเราเตือนเราให้ “คอยระวังการถูกกดขี่ข่มเหง”…

Continue reading