ธรรมชีวิตประจำวันเสาร์ที่ 22 สิงหาคม 2026 “คริสตจักรเป็นสถานนมัสการ”
ลูกา 2:43-45 – เมื่อครบกำหนดวันเลี้ยงกันแล้ว ขณะเขากำลังกลับไป พระกุมารเยซูยังค้างอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม ฝ่ายบิดากับมารดาก็ไม่รู้ แต่เพราะเขาทั้งสองคิดว่าพระกุมารนั้นอยู่ในหมู่คนที่มาด้วยกัน เขาจึงเดินทางไปได้วันหนึ่ง แล้วเริ่มหาพระกุมารในหมู่ญาติพี่น้องและพวกคนที่รู้จักกัน เมื่อไม่พบจึงกลับไปเที่ยวหาที่กรุงเยรูซาเล็ม แม้พระวิหารในกรุงเยรูซาเล็มจะเต็มไปด้วยความเสื่อมทรามและค่านิยมทางโลก แต่สถานที่แห่งนี้กลับดึงดูดใจพระเยซูในวัยสิบสองพรรษาอย่างยิ่งเมื่อพระองค์เสด็จไปเยือนเป็นครั้งแรกในช่วงเทศกาลปัสกา ขณะที่ทอดพระเนตรเห็นลูกแกะถูกฆ่าเป็นเครื่องบูชา พระองค์ทรงมองเห็นภาพล่วงหน้าถึงกางเขนของพระองค์เองซึ่งพระองค์จะต้องถวายพระองค์เป็นเครื่องบูชาในอนาคตในฐานะ “พระเมษโปดกของพระเจ้า ผู้ทรงรับความผิดบาปของโลกไปเสีย” (ยอห์น 1:29ข) ขณะที่พระเยซูทอดพระเนตรเห็นการประพรมเลือดไว้ที่เสาประตูและวงกบประตู (ซึ่งเป็นเครื่องยืนยันว่าทูตแห่งความตายจะละเว้นบ้านของผู้ที่เชื่อโดยไม่นำความพินาศมาสู่พวกเขา ดังที่ปรากฏในอพยพ 12:1-28) พระองค์ย่อมทรงเห็นด้วยพระวิญญาณถึงพระโลหิตของพระองค์เองที่จะต้องหลั่งไหลบนเนินเขากลโกธา เพื่อชำระมนุษยชาติให้พ้นจากคำสาปแช่งแห่งบาปที่นำไปสู่ความพินาศ นั่นคือพระโลหิตของพระองค์ พระโลหิตซึ่งเป็นเหตุให้พระเจ้าจะทรงละเว้นโทษแก่คนบาปผู้กลับใจในวันพิพากษา จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่พระเยซูจะประทับอยู่ในพระวิหาร โดยทรงจดจ่ออยู่กับพิธีกรรมต่าง ๆ…
