ธรรมชีวิตประจำวันอังคารที่ 28 เมษายน 2026 “กลัว”

กิจการ 6:7-8; 7:54ก, 55ก, 56-60 – การประกาศพระวจนะของพระเจ้าได้เจริญขึ้น และจำพวกศิษย์ก็ทวีขึ้นเป็นอันมากในกรุงเยรูซาเล็ม และพวกปุโรหิตเป็นอันมากก็ได้เชื่อในพระศาสนา ฝ่ายสเทเฟนประกอบด้วยพระคุณและฤทธิ์เดชจึงทำการมหัศจรรย์ และทำการเป็นนิมิตใหญ่ท่ามกลางประชากร … เมื่อเขาทั้งหลายได้ยินดังนั้นก็รู้สึกบาดใจ … ฝ่ายสเทเฟนประกอบด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ได้เขม้นดูสวรรค์ … แล้วท่านได้กล่าวว่า “ดูเถิด ข้าพเจ้าเห็นท้องฟ้าแหวกเป็นช่อง และบุตรมนุษย์ยืนอยู่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระเจ้า”แต่เขาทั้งหลายร้องเสียงดังและอุดหูวิ่งกรูกันเข้าไปยังสเทเฟน แล้วขับไล่ท่านออกจากกรุงและเอาหินขว้าง ฝ่ายคนที่เป็นพยานปรักปรำสเทเฟน ได้ฝากเสื้อผ้าของตนวางไว้ที่เท้าของชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อเซาโล เขาจึงเอาหินขว้างสเทเฟน เมื่อกำลังอ้อนวอนองค์พระผู้เป็นเจ้าอยู่ว่า “ข้าแต่พระเยซูเจ้า ขอทรงโปรดรับจิตวิญญาณของข้าพระองค์ด้วย” สเทเฟนก็คุกเข่าลงร้องเสียงดังว่า “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอโปรดอย่าทรงถือโทษเขาเพราะบาปนี้”…

Continue reading

“แต่ผู้ใดเล่าจะเล็งเห็นความผิดพลาดของตนได้ขอพระองค์ทรงชำระข้าพระองค์ให้พ้นจากความผิดที่ซ่อนเร้นอยู่”

ความผิดพลาดที่เลวร้ายอย่างหนึ่งคือ การที่ตนเองทำผิดแล้วยังไม่รู้ว่าตนเองผิด โดยคิดว่าสิ่งนั้นเป็นการกระทำที่ถูกต้องเป็นภาวะที่มนุษย์ “หลงผิด” และ “เข้าใจผิดว่าตนเองถูก” ซึ่งอันตรายยิ่งกว่าการทำผิดธรรมดา เพราะคนที่รู้ว่าตนเองผิด ยังมีโอกาสกลับใจ แต่คนที่คิดว่าตนถูก จะไม่เปลี่ยนแปลงสิ่งใด เมื่อคิดว่าตัวเองถูกก็จะไม่รู้สึกผิด จึงไม่เกิดการกลับใจหรือแก้ไข จากเรื่องเล็กกลายเป็นนิสัย จากนิสัยกลายเป็นตัวตน ไม่ยอมรับคำเตือน ไม่ฟังผู้อื่น ปฏิเสธการตรวจสอบตนเองคิดว่าทำดี แต่จริงๆ คือกระทำผิด เช่นคนที่โกหก มักจะบอกว่า ทำเพื่อความจำเป็น คนที่โกรธและทำร้ายคนอื่น มักจะบอกว่า เขาสมควรได้รับ คนที่เห็นแก่ตัว มักจะบอกว่า นี่คือสิทธิของฉัน ทั้งหมดคือ…

Continue reading