ธรรมชีวิตประจำวันอาทิตย์ที่ 22 มีนาคม 2026 “ทรงเป็นห่วง”

ลูกา 23:27-31 – มีคนเป็นอันมากตามพระองค์ไป ทั้งพวกผู้หญิงที่พิลาปและคร่ำครวญเพราะพระองค์ พระเยซูจึงหันพระพักตร์มาทางเขาตรัสว่า “ธิดาเยรูซาเล็มเอ๋ย อย่าร้องไห้สงสารเราเลย แต่จงร้องไห้สงสารตนเอง และสงสารลูกทั้งหลายของตนเถิด ด้วยว่า ดูเถิด จะมีเวลาหนึ่งที่เขาทั้งหลายจะว่า ‘ผู้หญิงเหล่านั้นที่เป็นหมันและครรภ์ที่มิได้ปฏิสนธิ และหัวนมที่มิได้ให้ดูดเลย ก็เป็นสุข’ คราวนั้นเขาจะเริ่มว่าแก่ภูเขาทั้งหลายว่า ‘จงพังลงทับเรา’ และแก่เนินเขาว่า ‘จงคลุมเราไว้’ เพราะว่าถ้าเขาทำอย่างนี้เมื่อไม้สด อะไรจะเกิดขึ้นเมื่อไม้แห้งแล้วเล่า” ข้าพเจ้ารู้สึกทึ่งที่พระเยซูยังทรงคิดถึงความทุกข์ของผู้อื่นได้ แม้กระทั่งระหว่างทางไปสู่ไม้กางเขน พระองค์ทรงเห็นหญิงเหล่านั้นร้องไห้เพื่อพระองค์ และพระองค์ทรงเป็นห่วงพวกเธอ พระเยซูทรงทราบว่าประมาณ 40 ปีหลังจากที่พระองค์สิ้นพระชนม์ เมืองเยรูซาเล็มจะตกอยู่ภายใต้การยึดครองของทหารโรมัน…

Continue reading

ธรรมชีวิตประจำวันเสาร์ที่ 21 มีนาคม 2026 “การแบกรับอีกภาระหนึ่ง”

ลูกา 23:26 – เมื่อเขาพาพระองค์ออกไป เขาเกณฑ์ซีโมนชาวไซรีนที่มาจากบ้านนอก แล้วเอากางเขนวางบนเขาให้แบกตามพระเยซูไป พระเยซูทรงอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่มากหลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ พระองค์ไม่ได้ทรงนอนเลยตั้งแต่คืนวันพุธ และไม่ได้ทรงทานอาหารเลยตั้งแต่มื้ออาหารปัสกาในวันพฤหัสบดี ไม่มีบันทึกว่ามีใครให้พระองค์ทรงดื่มน้ำเลย ตรงกันข้าม พระองค์ทรงถูกทุบตี ตบตี ถูกถ่มน้ำลายใส่ ถูกลากไปมา และถูกเฆี่ยนตีเกือบตาย พระองค์ทรงเสียเลือดไปมาก และยังมีเรื่องที่เลวร้ายกว่านั้นอีก พระเยซูต้องทรงแบกไม้กางเขนหนักๆ ไปยังสถานที่ประหาร คือที่กลโกธา แต่พระองค์ไม่ทรงสามารถทำได้ด้วยกำลังกายของพระองค์ ทหารรู้ว่าพวกเขาจะเดือดร้อนแน่หากพระองค์ทรงตายก่อนถูกตรึงกางเขน ดังนั้น พวกเขาจึงคว้าตัวคนข้างทางคนหนึ่งมา นั่นคือซีโมนแห่งไซรีน ซีโมนคงรู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก เขาต้องแบกไม้กางเขนเหมือนอาชญากรทั่วไปหรือ แต่ชาวโรมันมีสิทธิ์ตามกฎหมายที่จะบังคับให้เขาทำเช่นนั้น และเขาก็ทำ…

Continue reading