“อย่าพูดโอหังอีกต่อไปเลย อย่าให้ความจองหองออกมาจากปากของเจ้าเลย…”
โอหัง เป็นการแสดงกิริยาวาจาที่หยิ่งจองหองยโส ถือตัวว่าตนเองเก่งหรือสำคัญเหนือกว่าผู้อื่น จนขาดความเคารพเกรงใจผู้อื่นหรือผู้หลักผู้ใหญ่ มักใช้ในบริบทของการทำตัวอวดดี หยิ่งยโส อหังการ หรือการพูดจาโอหังก้าวร้าว ซึ่งมีความหมายไปในทำนองเดียวกันกับคำว่าจองหอง ซึ่งเป็นคำวิเศษณ์ ที่สำแดงอาการเย่อหยิ่ง ถือตัว อวดดี หรือทะนงตนว่าเก่งกว่าหรือดีกว่าคนอื่น มักใช้ในเชิงลบเพื่อบอกว่าคนนั้นขาดความอ่อนน้อมถ่อมตนและดูหมิ่นผู้อื่น สำนวนที่มักใช้คู่กันคือ “จองหองพองขน” ซึ่งเปรียบกับอาการสัตว์ที่โกรธจนทำขนพองขึ้น ซึ่งเป็นคำตรงข้ามกับความอ่อนน้อมถ่อมตน การรู้เจียมตัว ซึ่งเป็นการสำนึกรู้ดีว่ายังมีผู้ที่ดีกว่า เก่งกว่า โดยเฉพาะพระเจ้าซึ่งมนุษย์มิควรโอหังจองหองต่อพระนามพระองค์แม้แต่น้อย ข้าแต่พระเจ้า ผู้ทรงยิ่งใหญ่ ขอทรงโปรดระงับปากและใจของข้าพระองค์ เมื่อความโอหังและความจองหองเกิดขึ้นภายใน อย่าให้ถ้อยคำหรือความคิดที่ยกตนเหนือผู้อื่นออกมาจากชีวิตของข้าพระองค์เลย ขอทรงโปรดเปิดตาใจให้ข้าพระองค์สำนึกอยู่เสมอว่าพระองค์ทรงสูงส่งและยิ่งใหญ่เหนือทุกสิ่ง ส่วนข้าพระองค์นั้นเล็กน้อยและอ่อนแอ…
