ความรักที่ข้าพเจ้าพูดถึงนี้มิใช่ที่เรารักพระเจ้า แต่ที่พระองค์ทรงรักเรา…1 ยอห์น 4:10
มีแนวคิดทางความเชื่อมากมายสอนว่า มนุษย์ต้องพยายามทำดี ต้องบำเพ็ญเพียร หรือต้องรักและเอาใจพระที่ตนเองศัทธาก่อน เพื่อที่จะได้รับความเมตตาหรือความรักตอบแทนจากพระนั้น แต่ความรักที่แท้จริงไม่ได้เริ่มต้นที่ความพยายามของมนุษย์ แต่เริ่มที่การริเริ่มของพระเจ้าก่อน ไม่ใช่การดูที่ว่าเรารักพระเจ้ามากแค่ไหน แต่ให้ดูที่การที่พระเจ้าทรงยอมส่งพระบุตรมาเพื่อไถ่บาปให้เรา ในขณะที่เรายังเป็นคนบาปและไม่ได้รักพระองค์เลยด้วยซ้ำ ในสังคมปัจจุบันที่มักจะเน้นเรื่องเงื่อนไข ด้วยคำว่า “ ถ้า… ถึง…” ทำให้หลายคนกดดันตัวเองว่า ต้องรักพระเจ้าให้มากพอหรือ ต้องเป็นคนดีให้มากพอ เพื่อพระเจ้าจะรักเรา แต่ความจริงคือ พระเจ้าทรงรักเราและได้รับความรักนั้นอย่างเต็มร้อย หน้าที่ของเราคือ ยอมรับ และให้ความรักนั้นเข้าสู่ใจเราและส่งต่ออื่นต่อไป แม้ในวันที่คนรอบข้างไม่น่ารัก เพราะเราไม่ได้ใช้ความรักอันจำกัดของเราเองแต่ใช้ความรักของพระเจ้าที่ไหลผ่านเรา ความรักในทางพระเจ้าไม่ใช่การปีนบันไดของมนุษย์เพื่อไปหาพระองค์ แต่เป็นพระเจ้าเป็นบันไดที่หย่อนลงมาจากสวรรค์เพื่อมารับเรา ความรักของเราที่มีต่อพระเจ้าเป็นเพียงปฏิกิริยาตอบสนองต่อความรักที่ยิ่งใหญ่ของพระเจ้า ข้าแต่พระเจ้า…
