ลูกา 23:27-31 – มีคนเป็นอันมากตามพระองค์ไป ทั้งพวกผู้หญิงที่พิลาปและคร่ำครวญเพราะพระองค์ พระเยซูจึงหันพระพักตร์มาทางเขาตรัสว่า “ธิดาเยรูซาเล็มเอ๋ย อย่าร้องไห้สงสารเราเลย แต่จงร้องไห้สงสารตนเอง และสงสารลูกทั้งหลายของตนเถิด ด้วยว่า ดูเถิด จะมีเวลาหนึ่งที่เขาทั้งหลายจะว่า ‘ผู้หญิงเหล่านั้นที่เป็นหมันและครรภ์ที่มิได้ปฏิสนธิ และหัวนมที่มิได้ให้ดูดเลย ก็เป็นสุข’ คราวนั้นเขาจะเริ่มว่าแก่ภูเขาทั้งหลายว่า ‘จงพังลงทับเรา’ และแก่เนินเขาว่า ‘จงคลุมเราไว้’ เพราะว่าถ้าเขาทำอย่างนี้เมื่อไม้สด อะไรจะเกิดขึ้นเมื่อไม้แห้งแล้วเล่า”
ข้าพเจ้ารู้สึกทึ่งที่พระเยซูยังทรงคิดถึงความทุกข์ของผู้อื่นได้ แม้กระทั่งระหว่างทางไปสู่ไม้กางเขน พระองค์ทรงเห็นหญิงเหล่านั้นร้องไห้เพื่อพระองค์ และพระองค์ทรงเป็นห่วงพวกเธอ พระเยซูทรงทราบว่าประมาณ 40 ปีหลังจากที่พระองค์สิ้นพระชนม์ เมืองเยรูซาเล็มจะตกอยู่ภายใต้การยึดครองของทหารโรมัน และหลังจากสงครามกลางเมืองสามปีจะเกิดความอดอยาก การทรมาน และไฟไหม้ ผู้ที่คิดจะทำร้ายพระบุตรผู้บริสุทธิ์ของพระเจ้าย่อมไม่ละเว้นหญิงและเด็กที่ยังมีชีวิตอยู่ในเวลานั้นอย่างแน่นอน
พระเยซูทรงฝากคำแนะนำไว้สำหรับผู้ติดตามของพระองค์ว่าพวกเขาจะไม่ถูกโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัวเมื่อเมืองนั้นล่มสลาย (ดู ลูกา 21:20-24) แต่สำหรับหญิงเหล่านี้ พระองค์ไม่สามารถทรงทำอะไรได้นอกจากทนทุกข์และตายเพื่อพวกเธอ และทรงอธิษฐานขอให้พวกเธอเชื่อในพระองค์และได้รับความรอดด้วย
และนั่นคือสิ่งที่พระองค์ทรงทำ ทรงแบกรับภาระแห่งความชั่วร้ายของมนุษย์ทั้งหมดไว้ที่ไม้กางเขน ที่นั่นพระองค์ทรงใช้พระกายและพระโลหิตของพระองค์เองทำลายอำนาจแห่งความชั่วร้าย สังหารมันด้วยความตายของพระองค์เอง และเมื่อพระองค์ทรงคืนพระชนม์ในสามวันต่อมา พระองค์ทรงประทานชีวิต ความสุข และสันติสุขแก่เราทุกคนที่วางใจในพระองค์
เราอธิษฐาน: ขอบพระคุณองค์พระผู้เป็นเจ้าที่ทรงห่วงใยเราเสมอ อาเมน
คำถามเพื่อการใคร่ครวญ:
• ตอนนี้คุณเป็นห่วงใครอยู่บ้าง
• คุณจะช่วยพวกเขาได้อย่างไร
• ใช้เวลาสักครู่ในการอธิษฐานเผื่อพวกเขา
© : Lutheran Hour Ministries
