มัทธิว 27:45-46 – แล้วก็บังเกิดมืดมัวทั่วแผ่นดิน ตั้งแต่เวลาเที่ยงวันจนถึงบ่ายสามโมง ครั้นประมาณบ่ายสามโมง พระเยซูทรงร้องเสียงดังว่า “เอลี เอลี ลามาสะบักธานี” แปลว่า “พระเจ้าของข้าพระองค์ พระเจ้าของข้าพระองค์ ไฉนทรงทอดทิ้งข้าพระองค์เสีย”
ข้าพเจ้าดีใจที่พระเยซูทรงร้องทูลต่อพระเจ้าเช่นนั้นว่า “พระเจ้าของข้าพระองค์ พระเจ้าของข้าพระองค์ ไฉนทรงทอดทิ้งข้าพระองค์เสีย” เพราะข้าพเจ้าคิดว่าพวกเราทุกคนที่ใช้ชีวิตยืนยาวพอ จะต้องผ่านช่วงเวลาที่หัวใจของเราพูดเช่นเดียวกัน เมื่อเราสูญเสียคนที่เรารักไปเพราะความตายหรือความสัมพันธ์ที่แตกหัก เมื่อเราได้รับการวินิจฉัยโรคที่ร้ายแรง เมื่อเราต้องเผชิญกับความชั่วร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดทั้งปี และเราทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ในเวลานั้น เราจึงร้องทูลต่อพระเจ้าในความมืดมิด เพราะเราไม่มีใครอื่นที่จะร้องทูลขอความช่วยเหลือได้
พระเยซูทรงรู้จักความมืดมิดของเรา เพราะพระองค์ทรงเคยอยู่ในความมืดมิดนั้นมาก่อน พระองค์ทรงรู้ว่าการอธิษฐานแล้วไม่ได้รับคำตอบนั้นเป็นอย่างไร ทรงรู้สึกถึงการขาดหายไปของพระเจ้าที่รุนแรงเช่นเดียวกับที่เราเคยรู้สึกถึงการทรงสถิตของพระองค์ พระองค์ทรงรู้เช่นเดียวกับที่เรารู้ โดยทรงประสบด้วยพระองค์เอง และพระองค์ทรงประทานถ้อยคำเพื่ออธิบายสิ่งนั้น คือถ้อยคำในบทเพลงสดุดี 22
สิ่งนี้ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกสบายใจ เพราะถ้าพระเยซูทรงสามารถพูดสิ่งเหล่านั้นได้ การที่ข้าพเจ้าจะพูดสิ่งเหล่านั้นก็คงไม่ผิดเช่นกัน ถ้าพระองค์ทรงมีความรู้สึกเหล่านั้นได้ ข้าพเจ้าก็สามารถมีได้เช่นกัน และแม้ในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิตของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็รู้ว่าพระเจ้าเองทรงเป็นพระเจ้าผู้มาบังเกิดเป็นมนุษย์ ทรงอยู่ตรงนี้ก่อนข้าพเจ้าแล้ว พระองค์ทรงอยู่กับข้าพเจ้าในตอนนี้ แม้ว่าข้าพเจ้าจะมองไม่เห็นหรือสัมผัสพระองค์ไม่ได้ก็ตาม และพระองค์จะไม่ทรงปล่อยให้ข้าพเจ้าต้องล้มลง
เราอธิษฐาน: ในความมืดมิดของข้าพระองค์ ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงโปรดตรัสเพื่อข้าพระองค์และทรงอยู่กับข้าพระองค์ด้วย อาเมน
คำถามเพื่อการใคร่ครวญ:
• คุณคิดว่าทำไมพระเยซูจึงตรัสว่า “พระเจ้าของข้าพระองค์” ในที่นี้ แทนที่จะเป็น “พระบิดา” อย่างที่พระองค์ทรงตรัสเป็นประจำ
• อ่านสดุดีบทที่ 22 อะไรในนั้นที่ทำให้คุณนึกถึงพระเยซู
• ในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดของคุณ ใครอยู่เคียงข้างคุณ
© : Lutheran Hour Ministries
