“…ฉะนั้นเราทุกคนจะต้องทูลเรื่องราวของตัวเองต่อพระเจ้า”

มีสิ่งหนึ่งที่จะเกิดขึ้นกับมนุษย์ทุกคนไม่เว้นสักคนเดียว คือ มนุษย์ทุกคนต้องยืนอยู่ต่อหน้าพระเจ้าเพื่อรายงานการกระทำของตนเอง โดยไม่มีใครสามารถแก้ตัว โยนความผิด หรืออาศัยความชอบธรรมของผู้อื่นมาบังหน้าได้เลย ข้อความนี้เป็นคำเตือนสติให้เราหยุดการวิพากษ์วิจารณ์ สอดส่อง หรือพิพากษาชีวิตของพี่น้อง เพราะแต่ละคนมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบชีวิตและความเชื่อของตนต่อพระองค์โดยตรง การตระหนักถึงวันแห่งการพิพากษาจากพระเจ้า ให้เราเปลี่ยนแปลงท่าทีในการดำเนินชีวิตประจำวันของเรา ให้หันมาสำรวจจิตใจ คำพูด และการกระทำของตนเองมากกว่าจับผิดผู้อื่น ใช้ชีวิตด้วยความยำเกรงพระเจ้า ความถ่อมใจ และความรัก เพื่อที่ในวันที่ต้องทูลรายงานเรื่องราวของตนเองต่อพระองค์ เราจะสามารถรายงานด้วยความยินดีและความภาคภูมิใจในชีวิตที่ได้เดินตามพระประสงค์ของพระองค์อย่างแท้จริง

ข้าแต่พระเจ้า ผู้ทรงอุดมด้วยพระคุณและการให้อภัย ขอพระองค์ทรงโปรดประทานสายตา ความคิด และวิถีชีวิตตามแบบอย่างของพระองค์แก่ข้าพระองค์ เพื่อให้ข้าพระองค์มีหัวใจที่พร้อมจะให้อภัยผู้อื่นอย่างล้นเหลือเหมือนอย่างที่พระองค์ทรงให้อภัยข้าพระองค์เสมอมา ขอพระองค์ทรงช่วยให้ข้าพระองค์จดจ่อและให้ความสำคัญกับการสำรวจการกระทำ ความประพฤติ และท่าทีในจิตใจของตนเอง เพื่อให้ทุกวิถีชีวิตดำเนินไปอย่างถูกต้องตามพระประสงค์ของพระองค์ ขอทรงปกป้องข้าพระองค์จากจับผิด วิพากษ์วิจารณ์ หรือพิพากษาพี่น้อง จนหลงลืมหน้าที่และความรับผิดชอบที่ข้าพระองค์ต้องทูลรายงานต่อพระองค์ด้วยตัวเอง ขอทรงโปรดให้ข้าพระองค์ใช้ชีวิตด้วยความถ่อมใจ ยำเกรงพระองค์ และเต็มไปด้วยความรัก เพื่อสร้างสรรค์สันติภาพและเป็นแบบอย่างที่ดีในการเดินในทางของพระองค์ในทุกๆ วัน ข้าพระองค์อธิษฐานทูลขอต่อพระเจ้าในพระนามพระเยซูคริสต์เจ้า อาเมน

…ฉะนั้นเราทุกคนจะต้องทูลเรื่องราวของตัวเองต่อพระเจ้า – โรม 14:12