สดุดี 90:10-12 – กำหนดปีของข้าพระองค์คือเจ็ดสิบ หรือสุดแต่เรื่องกำลังก็ถึงแปดสิบ แต่ช่วงชีวิตนั้นมีแต่งานและความลำบาก ไม่ช้าก็สูญไปและข้าพระองค์ก็จากไป ผู้ใดจะทราบถึงฤทธิ์ความกริ้วของพระองค์
และพระพิโรธของพระองค์ตามความเกรงกลัวพระองค์ ขอพระองค์ทรงสอนให้นับวันของข้าพระองค์ เพื่อข้าพระองค์ทั้งหลายจะมีจิตใจที่มีปัญญา
เชื่อกันว่าขีดจำกัดของอายุขัยมนุษย์น่าจะอยู่ที่ประมาณ 120 ถึง 150 ปี ปัจจุบันมนุษย์มีอายุขัยเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 79 ปี แต่ในสมัยพระคัมภีร์ อายุขัยอาจอยู่ที่เพียง 40 ถึง 50 ปีเท่านั้น ผู้เขียนสดุดีได้ระบุขีดจำกัดไว้สูงขึ้นมาเป็น 70 หรือ 80 ปี! ทว่าช่วงเวลาหลายทศวรรษเหล่านั้นก็ไม่ได้หมายความว่าจะเต็มไปด้วยความสุขเสมอไป ชีวิตกลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยยากและความทุกข์ลำบาก และไม่นานเวลาของเราก็หมดลง ผู้เขียนสดุดีตั้งคำถามว่า เรากำลังจมอยู่กับความทุกข์ยากในชีวิตจนลืมที่จะดำเนินชีวิตด้วยความเกรงกลัวและเคารพยำเกรงต่อพระเจ้า ผู้ทรงสร้างเราและประทานช่วงเวลาเหล่านั้นแก่เราหรือไม่ เราอาจกำลังเพิกเฉยต่อพระพิโรธของพระองค์ที่มีต่อบาป การดำเนินชีวิตโดยหลงลืมเช่นนี้ไม่ใช่หนทางที่ฉลาดนักในการใช้ช่วงเวลาชีวิตที่ได้รับมา
ในยามที่เราปรารถนาจะเติมเต็มช่วงชีวิตด้วยสิ่งที่ดีกว่าความเหนื่อยยากและความทุกข์กังวล เราจึงร่วมอธิษฐานไปกับผู้เขียนสดุดีว่า “ขอสอนให้ข้าพระองค์ทั้งหลายนับวันเวลาของตน เพื่อข้าพระองค์ทั้งหลายจะมีจิตใจที่ประกอบด้วยปัญญา” เมื่อเรากล่าวถึงใครบางคนว่า “วันเวลาของเขาเหลือน้อยเต็มที” มักจะหมายถึงวาระสุดท้ายของชีวิตที่กำลังใกล้เข้ามา ผู้เขียนสดุดีอาจกำลังสื่อถึงแนวคิดเดียวกันนี้ เมื่อตระหนักว่าชีวิตของเรานั้นแสนสั้น เราจึงจำเป็นต้องแสวงหาปัญญาในเรื่องที่สำคัญยิ่ง เราปรารถนาที่จะระลึกถึงและยำเกรงพระเจ้าของเรา ผู้ซึ่ง “วันเดียวของพระเจ้าเป็นเหมือนกับพันปี และพันปีก็เป็นเหมือนกับวันเดียว” (2 เปโตร 3:8ข) เราปรารถนาให้องค์พระผู้เป็นเจ้า ผู้ทรงปีติยินดีในความจริงทรงสอนปัญญาแก่เรา “ในจิตใจลึกลับ” (สดุดี 51:6ข)
สติปัญญาที่เราต้องการนั้นประทานแก่เราโดยพระคุณของพระเจ้า ผ่านทางความเชื่อในพระเยซู เราทราบและเชื่อว่าพระเจ้าผู้ทรงสร้างกาลเวลาได้เสด็จมาบังเกิดเป็นมนุษย์ในสภาพบุคคลของพระบุตรของพระองค์ คือองค์พระเยซูคริสต์เจ้าของเรา พระบุตรของพระเจ้าเสด็จเข้ามาในประวัติศาสตร์ของโลกนี้ พระองค์ทรงดำเนินชีวิตบนโลกภายใต้ข้อจำกัดของกาลเวลาและความเสื่อมถอยตามวัย และทรงยอมสละพระองค์เองเข้าสู่ความตายเพื่อช่วยเราให้รอด การเสียสละของพระเยซูทำให้พระพิโรธของพระเจ้าหันไปจากเรา บัดนี้ เราจึงนับวันเวลาของชีวิตด้วยตระหนักว่าเวลาของเรานั้นมีจำกัด พร้อมกับอธิษฐานขอให้พระเจ้าประทานสติปัญญาแก่เรา เพื่อให้ระลึกอยู่เสมอว่า “บัดนี้เป็นเวลาอันชอบ นี่แน่ะ บัดนี้เป็นวันแห่งความรอด” (2 โครินธ์ 6:2ข) ในขณะที่เราสัมผัสถึงการล่วงไปของกาลเวลาและนับวันเวลาของชีวิต เราต่างเฝ้ารอวันสำคัญยิ่งวันนั้น วันที่พระผู้ช่วยให้รอดของเราจะเสด็จกลับมา เพื่อที่เราจะได้มีชีวิตอยู่ในพระสิริเฉพาะพระพักตร์ของพระองค์ตลอดไปเป็นนิตย์ ระหว่างที่รอคอยเวลานั้น เราก็ยังคงนับวันเวลาต่อไป!
เราอธิษฐาน: องค์พระเยซูเจ้า โปรดประทานสติปัญญาที่จำเป็นแก่ข้าพระองค์ เพื่อให้ข้าพระองค์สามารถดำเนินชีวิตทุกวันด้วยความรักและการรับใช้พระองค์ อาเมน
คำถามเพื่อการใคร่ครวญ:
- คุณได้รับแง่คิดหรือภูมิปัญญาอะไรบ้างจากผู้ที่มีอายุมากกว่าคุณ เช่น ผู้ที่มีอายุอยู่ในช่วง 70 หรือ 80 ปี
- การตระหนักถึงจำนวนวันในชีวิตของเรานำไปสู่การมี “จิตใจที่เปี่ยมด้วยสติปัญญา” อย่างไร สิ่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร
- เหตุใดพระเจ้าจึงทรงปรารถนาให้เรามองชีวิตตามความเป็นจริงในเรื่องของระยะเวลาที่เรามีอยู่บนโลกนี้ การทำเช่นนี้จะเป็นประโยชน์อย่างไรต่อความสัมพันธ์ของเรา ต่อหน้าที่การงานของเรา และต่อการเป็นพยานของเรา
© : Lutheran Hour Ministries
