เอเสเคียล 34:11, 13-16ก, 23-24 – [เอเสเคียลกล่าว] “เพราะพระเจ้าตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด เราคือเราเองจะค้นหาแกะของเรา และจะเที่ยวหามัน … เราจะนำเขาออกมาจากชนชาติทั้งหลาย และรวบรวมเขามาจากประเทศต่าง ๆ และจะนำเขามาไว้ในแผ่นดินของเขาเอง และเราจะเลี้ยงเขาบนภูเขาแห่งอิสราเอลใกล้ห้วยทั้งหลายและในท้องถิ่นทุกแห่งที่มีคนอาศัยในประเทศนั้น เราจะเลี้ยงเขาในลานหญ้าอย่างดีและลานหญ้าของเขาจะอยู่บนบรรดาภูเขาสูงแห่งอิสราเอล ณ ที่นั่นเขาจะนอนลงในลานหญ้าที่ดี และเขาจะหากินอยู่บนลานหญ้าอุดมบนภูเขาแห่งอิสราเอล ตัวเราเองจะเป็นผู้เลี้ยงแกะของเรา เราจะกระทำให้เขานอนลง พระเจ้าตรัสดังนี้แหละ เราจะเที่ยวหาแกะที่หาย และเราจะนำแกะที่หลงกลับมา … และเราจะตั้งผู้เลี้ยงแกะผู้หนึ่งไว้เหนือเขาคือดาวิดผู้รับใช้ของเราและท่านจะเลี้ยงเขาทั้งหลาย ท่านจะเลี้ยงเขาและเป็นผู้เลี้ยงของเขา และเราคือพระเจ้าจะเป็นพระเจ้าของเขา และดาวิดผู้รับใช้ของเราจะเป็นเจ้านายท่ามกลางเขา เราคือพระเจ้า ได้ลั่นวาจาแล้ว”
ข้าพเจ้ารู้สึกสนใจสถานที่ที่พระเจ้าตรัสว่าจะทรงเลี้ยงดูฝูงแกะของพระองค์ที่ว่า “และเราจะเลี้ยงเขาบนภูเขาแห่งอิสราเอลใกล้ห้วยทั้งหลายและในท้องถิ่นทุกแห่งที่มีคนอาศัยในประเทศนั้น …” เดี๋ยวก่อนนะ! บนภูเขาดูไม่ใช่ที่ซึ่งดีสักเท่าไรสำหรับการหาอาหาร ไม่ใช่หรือ แล้วแบบนี้จะไม่ทำให้แกะหลงหายไปได้ง่าย ๆ หรือ เพราะพวกมันอาจตกลงไปในซอกหินได้
คำว่า “ทุกแห่งที่มีคนอาศัย” ก็ฟังดูไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไรนัก เพราะแกะกับเมืองใหญ่คงอยู่ร่วมกันได้ยาก ส่วนเรื่องภูเขานั้น … ถ้าพระเจ้าทรงหมายถึงฝั่งตะวันตกของทิวเขายูเดียก็พอเข้าใจได้ แต่พระองค์น่าจะหมายถึงฝั่งตะวันออกที่หันหน้าไปทางกรุงเยรูซาเล็มและพื้นที่ส่วนอื่นของประเทศ ซึ่งฝั่งนั้นอยู่ในเขตเงาฝนที่สภาพแทบไม่ต่างอะไรกับทะเลทรายเลย!
แล้วเรื่องนี้จะลงเอยอย่างไร ดูเหมือนว่าพระเจ้าจะทรงกระทำการอัศจรรย์! เพราะสถานที่เหล่านั้นไม่มีที่ใดเลยที่เป็นแหล่งทุ่งหญ้าอุดมสมบูรณ์ตามธรรมชาติ ผู้เลี้ยงต้องทุ่มเททั้งเวลาและสติปัญญาเพื่อต้อนฝูงแกะย้ายจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งอยู่ตลอดเวลา โดยคอยมองหาหญ้าเพียงเล็กน้อยให้แกะได้กิน แล้วก็ต้องออกเดินทางต่อไปอีก แต่พระเจ้ากลับจะทรงให้พวกมัน “นอนลง” ซึ่งฟังดูเหมือนกับการได้หยุดพักอยู่ในที่แห่งเดียว นี่เป็นเรื่องอัศจรรย์อีกประการหนึ่ง!
แต่แล้วพระเจ้าก็ทรงบอกเราอย่างชัดเจนว่าใครจะเป็นผู้ทำหน้าที่เลี้ยงดูฝูงแกะเหล่านั้น พระองค์ตรัสว่า “ตัวเราเองจะเป็นผู้เลี้ยงแกะของเรา … และเราจะตั้งผู้เลี้ยงแกะผู้หนึ่งไว้เหนือเขาคือดาวิดผู้รับใช้ของเราและท่านจะเลี้ยงเขาทั้งหลาย ท่านจะเลี้ยงเขาและเป็นผู้เลี้ยงของเขา” คำว่า “ดาวิดผู้รับใช้ของเรา” เป็นหนึ่งในวิธีที่พระเจ้าทรงโปรดใช้เรียกพระเมสสิยาห์ที่พระองค์ทรงสัญญาว่าจะส่งมา ซึ่งก็คือพระเยซูคริสต์นั่นเอง และในตอนนี้ข้าพเจ้าก็เข้าใจแล้วว่าพระเจ้าทรงวางแผนที่จะเลี้ยงดูประชากรของพระองค์ในถิ่นทุรกันดารอย่างไร เพราะพระเยซูทรงเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะผู้ที่ทรงเลี้ยงดูฝูงชนจำนวนมากในสถานที่ห่างไกลและเปลี่ยวร้าง! (ดู มัทธิว 14:13-21)
และพระองค์จะทรงเลี้ยงดูเราด้วยพระองค์เอง เพราะพระเยซูคืออาหารแท้จากสวรรค์ ดังที่พระองค์ตรัสกับเราว่า “เพราะว่าเนื้อของเราเป็นอาหารแท้ และโลหิตของเราก็เป็นของดื่มแท้” (ยอห์น 6:55) พระองค์ประทานพระองค์เองเข้าสู่ความตายเพื่อช่วยเราให้พ้นจากความตายในดินแดนแห้งแล้งแห่งชีวิตที่ขาดพระเจ้า และเมื่อพระองค์ทรงคืนพระชนม์ พระองค์ก็ประทานชีวิตที่ดำรงอยู่ตลอดไปแก่เรา ดังที่พระองค์ตรัสว่า “ผู้ที่กินเนื้อและดื่มโลหิตของเราก็มีชีวิตนิรันดร์ และเราจะให้ผู้นั้นฟื้นขึ้นมาในวันสุดท้าย … ผู้ที่กินเนื้อและดื่มโลหิตของเรา ผู้นั้นก็อยู่กับเราและเราอยู่กับเขา พระบิดาผู้ทรงดำรงพระชนม์ได้ทรงใช้เรามา และเรามีชีวิตเพราะพระบิดานั้นฉันใด ผู้ที่กินเราผู้นั้นก็จะมีชีวิตเพราะเราฉันนั้น” (ยอห์น 6:54, 56-57)
เราอธิษฐาน: องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอประทานอาหารนี้แก่ข้าพระองค์ตลอดไป! อาเมน
คำถามเพื่อการใคร่ครวญ:
- สภาพแวดล้อมในที่ซึ่งคุณอาศัยอยู่เป็นอย่างไร เขียวชอุ่มอุดมสมบูรณ์ หรือแห้งแล้งคล้ายทะเลทราย
- พระเจ้าทรงจัดเตรียมสิ่งที่จำเป็นสำหรับชีวิตของคุณในแต่ละวันอย่างไร
- พระเจ้าทรงจัดเตรียมสิ่งต่าง ๆ ให้แก่คุณผ่านทางพระเยซูอย่างไร
© : Lutheran Hour Ministries


















