“เจ้าจงทำงานหกวัน แต่วันที่เจ็ดจงหยุดพัก แม้แต่ในฤดูไถนาและฤดูเกี่ยวข้าวก็จงหยุดพัก”
พระเจ้าทรงเป็นต้นแบบของการงานและการหยุดพักเมื่อพระองค์ทรงสร้างโลกและสรรพสิ่งทั้งปวง พระองค์ทรงทำการงานของพระองค์ทั้งหมดในหกวันแล้วพระองค์ทรงหยุดพัก และชื่นชมกับฝีพระหัตถ์ของพระองค์ที่พระองค์ทรงสร้าง เมื่อพระองค์ทรงสร้างมนุษย์พระองค์ทรงปรารถนาให้พวกเขาได้อยู่กับพระองค์ทุกๆ วัน เพราะพระองค์ทรงเสด็จมาพบพวกเขาและดำเนินกับพวกเขา มนุษย์เองก็ดำเนินตามพระองค์ทุกๆ วันโดยไม่ต้องทำกิจการงานใดๆ แต่เมื่อมนุษย์ได้ล้มลงในความผิดบาปไม่เชื่อฟังพระองค์ พระองค์จึงทรงให้เขาเหล่านั้นต้องรับผิดชอบในการดำเนินชีวิตด้วยการงาน การประกอบอาชีพ การทำมาหาเลี้ยงชีพที่ต้องเหน็ดเหนื่อยยากลำบาก ถึงกระนั้นก็ตาม พระองค์ทรงประทานแนวทางแห่งการดำเนินชีวิตให้แก่มนุษย์ นั่นก็คือ การดำเนินชีวิตในการประกอบอาชีพการงานในหกวันและในวันที่เจ็ด พระองค์ทรงปรารถนาให้เขาได้พักผ่อนฟื้นฟูกำลังและมากไปกว่านั้นคือ การได้โอกาสอีกครั้งในการเข้าเฝ้าพระองค์ในความสัมพันธ์กับพระองค์เพื่อพูดคุยเพื่อสอบถาม เพื่อรับการสอน รับการให้กำลังใจ รับการอวยพรจากพระองค์ พระเจ้าทรงกำหนดวันสะบาโตสำหรับมนุษย์คือ วันหยุดพักจากการงาน สำหรับการนมัสการพระเจ้าเป็นพิเศษแก่มนุษย์ ซึ่งเป็นความรักและความปรารถนาดีที่มาจากพระเจ้าเพื่อดำรงไว้ในความสัมพันธ์อันดีกับพระองค์ ซึ่งวันสะบาโตปัจจุบันในความหมายนั้นได้ยึดเอาวันที่พระเยซูคริสต์ทรงฟื้นคืนพระชนม์เพื่อให้ผู้เชื่อในพระองค์ได้มีโอกาสหยุดพักผ่อนด้วยการเข้าเฝ้านมัสการพระเจ้า เพื่ออธิษฐานทูลขอการช่วยเหลือของการทรงนำ ขอการดูแลรักษา ขอกำลังจากพระเจ้าผ่านทางพระเยซูคริสต์และพระวิญญาณบริสุทธิ์ ข้าแต่พระเจ้า…
