ธรรมชีวิตประจำวันเสาร์ที่ 14 พฤศจิกายน 2026 “รอคอยการกลับมาของเรา”

ลูกา 15:21 – ฝ่ายบุตรนั้นจึงกล่าวแก่บิดาว่า “บิดาเจ้าข้า ข้าพเจ้าได้ผิดต่อสวรรค์และต่อท่าน ข้าพเจ้าไม่สมควรจะได้ชื่อว่าเป็นลูกของท่านต่อไป

พระคริสต์ทรงเล่าคำอุปมานี้เพื่อแสดงให้เห็นว่าพระเจ้าทรงรอคอยคุณอยู่ ชายคนหนึ่งมีบุตรชายสองคน คนน้องเป็นพวก “เสเพล” คนหนึ่งในประวัติศาสตร์พระคัมภีร์ แต่ในที่สุดเขาก็ได้สติกลับมา เขาเริ่มต้นด้วยการขอส่วนแบ่งมรดกทั้งที่ยังไม่มีสิทธิ์ได้รับ และผู้เป็นพ่อที่ตามใจลูกก็ยอมมอบให้ จากนั้นเมื่อได้เงินมาอยู่ในมือ ลูกชายผู้หลงผิดคนนี้ก็รีบเดินทางไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อให้พ้นจากอิทธิพลของครอบครัว เขาเดินอย่างยืดอกด้วยท่าทีอวดดี พร้อมที่จะใช้ชีวิตอย่างสุดเหวี่ยง เขาคิดว่าตัวเองพิชิตโลกได้แล้ว แต่กลายเป็นว่าโลกใบนี้กลับเล่นงานเขาจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด! อิสระที่เพิ่งได้มานั้นเขากลับนำไปใช้ในทางที่ผิด โดยใช้จ่ายทุกอย่างที่มีไปกับการใช้ชีวิตเสเพล แล้วผลของการกระทำก็มาถึงซึ่งเป็นเช่นนั้นเสมอ ทุกสิ่งทุกอย่างสูญสิ้นไปหมดสิ้นทั้งเงินทอง เพื่อนฝูง ความรัก ความมั่นใจในตนเอง และความเคารพในตนเอง แม้แต่อาหารก็ยังไม่เพียงพอที่จะประทังชีวิต มีเพียงอาหารที่จำกัดในช่วงเวลาแห่งความอดอยากเท่านั้น

ความสิ้นหวังนำไปสู่การทบทวนชีวิตอย่างจริงจัง ผู้คนไม่ว่าชายหรือหญิงมักจะหวนนึกถึงบ้านเมื่อต้องจากไปไกล หรือเมื่อเคยดูหมิ่นเหยียดหยามบ้านของตนเอง! บุตรผู้ล้างผลาญคนนั้นหวนคิดถึงบ้านที่เขาไม่มีสิทธิ์จะกลับไปอีกแล้ว เขามั่นใจว่าบิดาคงจะประณามว่าเขาเป็นคนโง่เขลา ซึ่งบิดาก็ย่อมมีสิทธิ์ที่จะทำเช่นนั้นได้เต็มที่ แต่ท้ายที่สุดแล้ว นั่นกลับเป็นเพียงความหวังเดียวที่เขามี เขาตระหนักถึงความผิดของตนและพร้อมจะสารภาพ เขาจึงกล่าวว่า “จำเราจะลุกขึ้นไปหาบิดาเรา และพูดกับท่านว่า ‘บิดาเจ้าข้า ข้าพเจ้าได้ผิดต่อสวรรค์และผิดต่อท่านด้วย ข้าพเจ้าไม่สมควรจะได้ชื่อว่าเป็นลูกของท่านต่อไป ขอท่านให้ข้าพเจ้าเป็นเหมือนลูกจ้างของท่านคนหนึ่งเถิด’” (ลูกา 15:18-19) การจะทำเช่นนั้นได้ย่อมต้องอาศัยความกล้าหาญอย่างยิ่ง

แต่ดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น!

บิดาของเขายังคงเฝ้ารอเขาอยู่ เช่นเดียวกับที่เฝ้ารอมาตลอดนับตั้งแต่ลูกชายก้าวออกไปจากชีวิตของตน พรมเช็ดเท้าสำหรับต้อนรับแขกก็ยังคงวางอยู่ที่เดิมไม่ได้ถูกเก็บเข้าบ้าน บิดารอคอยบุตรชายด้วยใจที่ปราศจากความโกรธเคือง ตรงกันข้าม ท่านกลับเตรียมของขวัญมากมายไว้ให้ แต่สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดคือ “การให้อภัย” บุตรชายกล่าวแก่บิดาว่า “บิดาเจ้าข้า ข้าพเจ้าได้ผิดต่อสวรรค์และต่อท่าน ข้าพเจ้าไม่สมควรจะได้ชื่อว่าเป็นลูกของท่านต่อไป” แต่บิดาสั่งบ่าวของตนว่า “จงรีบไปเอาเสื้ออย่างดีที่สุดมาสวมให้เขา และเอาแหวนมาสวมนิ้วมือ กับเอารองเท้ามาสวมให้เขา จงเอาลูกวัวอ้วนพีมาฆ่าเลี้ยงกัน เพื่อความรื่นเริงยินดีเถิด เพราะว่าลูกของเราคนนี้ตายแล้ว แต่กลับเป็นอีก หายไปแล้วแต่ได้พบกันอีก” (ลูกา 15:21ข-24ก)

คนบาปบางคนที่ไม่ยอมรับว่าตนเองมีความผิด หรือมีความหยิ่งยโสเกินกว่าจะยอมรับความเอื้อเฟื้อของพระเจ้า จะดำเนินชีวิตไปจนถึงบัลลังก์พิพากษาของพระองค์โดยยังคงแบกภาระแห่งบาปของตนไว้ ส่วนคนอื่น ๆ เช่น มาร์ติน ลูเธอร์ ซึ่งมีอยู่มากมายนับไม่ถ้วนและพบได้ในทุกนิกายที่เป็นคริสเตียนอย่างแท้จริง เขาเหล่านั้นเลือกที่จะหวนคืนกลับไปหาพระเจ้าเฉกเช่นบุตรที่หลงหาย เขาพบว่าพระเจ้าทรงรอคอยเขาอยู่ และได้รับสันติสุขทั้งในชีวิตปัจจุบันและในชีวิตหน้า พระบิดาบนสวรรค์กำลังรอคอยคุณอยู่ พระองค์จะทรงต้อนรับคุณด้วยอ้อมแขนที่เปิดกว้างและประทานการให้อภัยแก่คุณ หากคุณยอมกลับไปหาพระองค์ในพระนามของพระเยซูและทูลขอการอภัยนั้น

เราอธิษฐาน: พระบิดาแห่งฟ้าสวรรค์ ขอบพระคุณพระองค์ที่ทรงต้อนรับพวกเรากลับบ้าน ในพระนามของพระเยซู อาเมน

คำถามเพื่อการใคร่ครวญ:

  1. คุณคิดว่าพระเจ้าทรงรอคอยเราอยู่จริง ๆ หรือไม่
  2. คุณรู้จักใครที่เคยใช้ชีวิตเหมือนบุตรน้อยที่หลงผิดในเรื่องเล่าของพระเยซูบ้างไหม
  3. เราสามารถเรียนรู้อะไรได้บ้างจากความรักที่ผู้เป็นพ่อมีต่อลูกชายของเขา

© : Lutheran Hour Ministries

Comments are closed.